Morska mgła wchodziła i wychodziła, nie mogła się zdecydować. Było chłodniej niż w czwartek, ale nadal nie padało, więc Fred pomalował stary murek przed domem resztkami farby, która została po malowaniu szopki i płotu. Astilbe, nasze tawuły, kwitną jak szalone. Dwie zakupione w maju, niby fioletowe, okazały się być w dwóch różnych odcieniach różu, jedna to jasny wrzos, druga róż krwisty.
Od wczoraj wieczór (w czwartek) mózg działa mi na lekko spowolnionych obrotach, mam kłopot z wypowiedzeniem się w jakimkolwiek języku, robię błędy, słyszę je, gdy już opuszczą moje usta. Po obiedzie byliśmy umówieni u Ka&Jot. Czas pomiędzy spędziłam z głową przytuloną do poduszki i powoli jakoś się ogarnęłam. Obejrzeliśmy we czwórkę Różę (2011) Smarzowskiego, film o powojennych zawiłościach losów na Mazurach, lokalesach i innych Polakach. Film na godziny dyskusji o bohaterstwie. Przed seansem Jot nas zapytała, czy gdyby coś im się stało, zaopiekowalibyśmy się ich chłopcami. Takiego pytania nie słyszy się codziennie.
Wróciliśmy około północy. Siekiera była naturalnym wyborem. Niebo świeci nawet o tej porze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.