Postscriptum #177.

Faktycznie, makaron ze zrestukturyzowanym rosołem był, na życzenie mojego religijnego męża. Po czym zagłębiłam się w internety w poszukiwaniach kontratenorów. Ah, Jaroussky! Rinaldo z kobiecą obsadą mówię stanowcze nie! Wieczorem wylałam herbatę na laptopa. Gdy się wysuszy, okaże się czy żyje. Do pierwszej w nocy na te smuteczki trzygodzinna Ziemia obiecana Wajdy (1974). Przy odrobinie spostrzegawczości można dostrzec włosy łonowe pana Olbrychskiego, opowieść jest za to o sprawach i sprawkach ważniejszych, o obrazie Polski wyłaniającym się z dymu fabryk.