Postscriptum #170.

Do domu powracamy po dziewiątej do muzyki Faith No More, na ostatniej prostej drogę wyznaczył nam księżyc-gigant chowający się za podświetlone słońcem chmury (nie do wiary, że o tej porze jest tak jasno, pięknie, i widać na horyzoncie góry bardzo wyraźnie). Jedziemy jeszcze w atmosferze Romy (2018) Cuaróna, co za wspaniały, nie narzucający się deklaratywnymi ideami film!

W ciągu tego dnia przygody na sześć par stóp: do Ka&Jot dojechaliśmy po dziesiątej rano (Fred był tak podekscytowany wycieczką, że w nocy nie mógł spać, ja pakowałam się już we śnie), czekając na podniesienie się chmur nad górami napiliśmy się u przyjaciół kawy, po czym wyruszyliśmy na niedługi szlak, który na drugim przystanku poczęstował nas deszczem. Przechadzkę skończyliśmy gdzieś po trzeciej po południu, i upojeni tlenem zjedliśmy u przyjaciół pyszny obiad (kaczka w towarzystwie frytek z batatów). Potem był ponad dwugodzinny seans filmowy i jazda do domu. Dzień od początku do końca przepełniony szczęściem i dobrym samopoczuciem.

Foyle's Way.