Postscriptum #217.

Gwoli wyjaśnieniabdo wczorajszych Szeptów i krzyków — wersja była fatalna dźwiękowo (to samo spotkało nas kiedyś przy okazji Siódmej pieczęci, szwedzki oryginał głośniejszy od polskiego lektora), a poszukiwania innej skończyły się tylko częściowym powodzeniem (mogłabym obejrzeć go z hiszpańskimi napisami, ale Fred nie). Tak więc, sorry Ingmar, innym razem. Dzień skończyliśmy biografią Edith Piaf Niczego nie żałuję (2007) z Cotillard. Wielki talent i społeczne niziny — nie takie to rzadkie, ale nadal sprzedaje się jako odkrywcze, że utalentowana piosenkarka chla i bełkocze. Seans zakończony o 1:35 w nocy, gdyż kontynuujemy życie szerokim gestem.