518-520. Ustałość i rezurekcja.

We wtorek wróciłam z pracy skonana. Teraz sądzę, że do wiwatu dały mi m.in. szkła kontaktowe, których szybko się pozbyłam. Fred przyjechał po mnie samochodem i kupiliśmy ciasto toffi w polskim sklepie. Po mężowskim obiedzie i deserze zaległam w łóżku na dwie godziny. Za oknem tego dnia padało, padało i padało. Wieczorem po zmartwychwstaniu zrobiłam trochę papierologii (a jednak!) i zaczęłam czytać Pawia królowej Masłowskiej (Noir sur Blanc, 2017).

W środę o jakże lepiej. Słońce, w pracy młodzież sztuk dwie (sądzę, że Emma jest anorektyczką), poznałam Dejwa, gościa od kateringu, i skończyłam zajęcia przed czasem, żeby wyjść na jaśniejące miasto. Były urodziny mamy, więc zaraz się z nią połączyłam i złożyłam życzenia (potem zapukaliśmy do niej jeszcze raz, z Fredem). Miałam kilka chwil czekania na męża, zaszłam do Bootsa i nareszcie kupiłam sobie szczotkę do włosów, Kent z nylonowymi kuleczkami i naturalnym włosiem. Teraz pewnie będę w zachwycie szczotkowała włosy 15 razy dziennie. Zamierzałam czytać więcej Masłowskiej, ale zmęczenie znowu dało o sobie znać, przed dziewiątą trzydzieści byłam już głęboko zakopana pod kołderką. Fred miał bardziej aktywne popołudnie, kupił Annie trzy żurawki i wykorzystał spokojny wieczór na wkopanie ich w rogu przy naszej działce.

Kochany kupił Ryśkowi zawieszkę z wygrawerowanym imieniem i numerem telefonu, od wczoraj kot nie jest bezimienny dla postronnych znalazców, ale dzisiaj nie ma to takiego znaczenia, bo nie będzie wędrowania. Obudziły mnie uderzenia wiatru w nasz domek i przeciąg spowodowany otworzeniem się drzwi wejściowych. Nad wybrzeżem przechodzi tropikalny sztorm, a Fred już w drodze do pracy. Siedzę nad zieloną herbatą, przy lampie, kot wymaszerował właśnie do sypialni zwinąć się w marciński rogal, za oknem poranna szarówka.