2212. Chłód.

Nieogar ze mnie, zostawiam rzeczy na później, tak mi ta temperatura podspodnia miesza we łbie (ale jutro już muszę zadzwonić, zapytać o co chodzi z miganiem alarmu ... chwilę przed wyjściem z pracy, gdy po raz kolejny sobie o tym przypomniałam, nie miałam już siły). 

Test frajera przebiegł pomyślnie. Cóż jeszcze mogło poprawić mi zziębnięty nastrój? Unnatural Causes (1993), następna odsłona Dalgliesha z Marsdenem zjawiła się w jednym odcinku, bardzo poręcznie (średnia, aktor ma jakiegoś nowego kota na głowie, ale w sam raz na moje denne możliwości kombinacji). Dokończyłam czytanie Dwojga biednych Rumunów mówiących po polsku Masłowskiej (Noir sur Blanc, 2017), drugi dramat przekartkowałam, bo już znam. Może dopiszę coś jutro, coś co sobie przypomnę, a co dzisiaj zostało chwilowo pogrzebane pod kołdrą.
___
dopisuję jutro ;) Nie wiem, co jest przyczyną takiego rozwarstwienia we łbie, wieczorami niczego nie robię, tylko leżę i pachnę. Albo jeszcze nie cała wróciłam, albo coś mnie łapie (nie takie to odkrywcze, Szefowa ma covida i nie odpowiada na emilki, jeden z uczestników do wczoraj przychodził zasmarkany, musiałam mu pięć razy sugerować kulturalnie, żeby poszedł do domu, bo nie jest mi potrzebny w takim stanie). Dobrze, że już środa, pozostają dwa trudne poranki.

2181-2182. Weekend mikołajkowy.

W sobotę późna pobudka, śniadanie o dziesiątej, wyjazd do Drołdy na kawę, zaszliśmy też do sklepu zoologicznego, żeby kupić coś dla kocóreczek. Czyli znowu się szwendamy. Po powrocie wolne grzebanie się, telefon do mamy, Kochany robi obiad kalafiorowy, potem trawimy pięć tysięcy kalorii.

Książkę trzeba zacząć od topografii — taka myśl mi przyszła do głowy, gdy w półśnie opierałam się o poduszkę jak Neron. Fred mnie ocucił przed siódmą, trzeba było się nam pozbierać z proszku i wyjechać do Ka. Po opowieściach nadstołowych obejrzeliśmy we troje Święto ognia (2023), które rozczarowało. Droga powrotna w jasnym świetle księżyca. Tuż po północy siedziałam już we własnym łóżku.

Nic dziwnego, że niedzielę też zaczęłam późno i Kochany wstał zanim zdążyłam otworzyć oko. Na śniadanie pierogi z boczniakami usmażone na maśle (baardzo dobre, jedna porcja na dwoje odpowiednia, bo mocno przyprawione i pewnie nie wcisnęłabym całej). Potem, paradne, zachciało mi się podróży, gdyż zawsze zachciewa mi się podróży, gdy jest szaro i pada. Fred twierdzi, że to kocia przyjemność: patrzeć na zmoknięte krajobrazy, gdy samemu siedzi się w suchym ciepełku. Wyruszyliśmy na południe przez Julianów, daliśmy się wyprzedzić ekspresowi z Belfastu mknącemu po szynach obok, i znaleźliśmy się w Skerries, w Goat in the Boat (tak, mieliśmy to odłożyć do nowego roku, ale nie wyszło; przemykaliśmy opłotkami, żeby nie stać w korkach, a w drodze powrotnej zaliczyliśmy wycieczkę krajoznawczą po uprzednim zgubieniu azymutu). Kawiarnia bardzo dobra, niestety wiele osób o tym wie, więc o stoliku przy oknie z widokiem na port nie było nawet co marzyć. 

Kochany kupił paczkę ziaren, jest dobry powód, żeby tam wrócić. 

Wracaliśmy do wsi od strony morskiej, żeby zobaczyć to i owo, np. nowy próg spowalniający, który zainstalowano na głównej ulicy, ale nie tam gdzie zginął Rysio, więc nie jestem zadowolona.

Po obiedzie (makaron, dużo makaronu) skończyłam Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu Masłowskiej (WL, 2017). Niedawno skończyliśmy z Kochanym oglądać Żądło (1973), tak dla przypomnienia jaki to świetny film. Koteczki, szczególnie Mania, kręciły się naokoło, przewalały na kolanach, tulały i domagały głaskania. Klikam, układam słowa w rzędach, w tle soundtrack z Pulp Fiction, bo mamy na cd takie dziwne rzeczy.

1843. 02012025.

Ciężko się wstawało. Za wcześnie, buuu. Oczywiście obudziłam się tuż przed budzikiem i miałam nadzieję, że to jednak nadal środek nocy i mogę spokojnie przewrócić się na drugi boczuś. Nope. Czwartek mroźny, przed jazdą do miasta Kochany zeskrobywał szron z Babcinych szyb. 

Praca bardzo miła, mogłam nawet wcześniej skończyć (początek roku należy zaczynać spokojnie ;)). W tym czasie Kochany kręcił się po mieście i wiadomo, co wyszło z tego kręcenia ... po pierwszej podeszłam do polskiego sklepu, pustego jak kościół, zaglądam tu, zaglądam tam, na co pan sprzedawca potakuje "jest, jest". Fakticznie, małżonek stał przed półką z herbatami :D Już nigdzie nie łaziliśmy, tylko hapinjujer i do domu. Ale oczywiście, jako się rzekło, skoro wcześniej zostawiłam Kochanego samego na mieście, czyli puezento dostałam: szare poncho z merynosowej włóczki (Aran Crafts), bajeczne. Niby, że na nowy rok.

Po powrocie do domu zrobiłam ekspresowy obiad (Fred w tym czasie nakarmił fruwających sąsiadów), zjedliśmy, napisałam przywitanie do Anne (jej samochód już stoi przed domem), oddzwoniłam do Anny z życzeniami noworocznymi, i w kimonko, gdyż niech będą błogosławione poobiednie drzemki. Obudziłam się tuż przed piątą, w ciemnym pokoju i z mężem chrapiącym (uwaga, to taka figura retoryczna, małżonek nie chrapał) przy boku. Po pobudce skończyłam czytanie Magicznej rany Masłowskiej (Karakter, 2024), świetna; nadrobiłam świąteczne filmiki Gosi ze Szkocji (jej przebój bardzo mnie konweniuje), potem prawie godzinę rozmawiałam z Luś, głównie o plotach i kotach, bezskutecznie próbując ją zainteresować literaturą. I skąd nagle po dziewiątej, no skąd?

1841. Zadzieram kiecę i lecę.

Ach, czwarta trzydzieści po południu. Siedzę we własnym domku, po prysznicu, z turbanem na głowie i zapijam się herbatą owocową. A było to tak:

Dwanaście godzin temu miałam nastawiony budzik, ale okazał się niepotrzebny, bo tatko wstał godzinę wcześniej i tak się tłukł po mieszkaniu, że chcąc nie chcąc oko me otwarte. Dość żwawo się pozbierałam, a nawet zjadłam jeszcze jajecznicę z trzech jaj i ruszyliśmy. Na Dolnym Śląsku budził się piękny, mroźny poranek, port lotniczy skrzył się światełkami (małe, ale bardzo ładne lotnisko, i tyle w nim wspomnień!). Duży bagaż zmieścił się w wytycznych, szybko się go pozbyłam i zasiadłam z rodzicami do napojów (tradycja). 

Wylot odbył się z półgodzinnym poślizgiem (na do widzenia spryskano samolotowi skrzydła). Lot był zrazu przyjemny, przez mgiełkę podziwiałam szczyty Sudetów przykryte śniegiem i zaczytywałam się w dalszych częściach biografii Herberta (jestem zaledwie ok. trzechsetnej strony, miłe odkrycie mnie spotkało: poeta był konfabulantem). Im dalej na zachód, tym gęstszy kożuch chmur, a ostatnia część podróży odbyła się z turbulencjami — gdy byliśmy już dość nisko, boczny wiatr mocno spychał nas z toru lotu i na końcu było trochę napięcia. Obok mnie siedziała para jadąca do córki mieszkającej w Lisburn, rozmową skutecznie rozproszyliśmy sobie niepokój przyziemienia. Siedziałam na ogonie, tymczasem okazało się, że wychodzimy z samolotu tylko przodem ze względu na porywisty wiatr. Mimo wszystko, nareszcie! Witaj, Irlandio! :D

Połączyłam się z mamą, żeby pokazać jej, że mnie nie zwiało, odebrałam bagaż i wpadłam w ramiona Freda, który czekał na mnie od dłuższego czasu. Pojechaliśmy przez pawilony Swords, żeby zjeść pizzę w Milano. Jeszcze tylko przejazd przez wieś, bo Kochany musiał zajrzeć do apteki, i włala.
___
edit 17:50 A to Ka zadzwonił, że też już z dzieckami wylądował, był na zakupach, a teraz jest w domu i czy mamy ochotę jutro na kiszkę. Mamy.
___
edit 19:00 oczywiście spędzamy tę noc w domu. Nawet za bardzo nie chce mi się niczego oglądać, choć RTE obiecuje o ósmej The ABC Murders. Na razie zajadam winogrona. I comiesięczny kolażyk zrobiłam, taki o:

___

20:20 jednak nie, film Poirotowy to wersja z Malkovichem, trzeci odcinek, nie ma sensu wpadać do środka znienacka :). W głośnikach Kryśka Prońko, w ustach smak piernika z nadzieniem morelowym (przywiozłam z Polski). Zaczęłam czytać Masłowskiej Magiczną ranę. Czyli to będzie pierwsza książka w nowym roku.

___

edit 22:45 kiełbie we łbie. Dawno już poszłabym spać.

___

edit 23:20 zadzwoniłam do rodziców. Mama śpi, tatko akurat wychodził, fajerwerki tak napierdalały, że ledwo się słyszeliśmy (pauperzy znowu wyciągnęli swoje zabawki). Dopiero kwadrans później tatko oddzwonił z życzeniami. Happy New Year, Polsko!

___

edit 00:15 przywitaliśmy nowy rok wspólnie, herbatami, jogurtem z granolą (po drzemce przed jedenastą łeb mi się nagle obudził razem  z żołądkiem, dlatego zajadam) i z Cianem Ducrotem śpiewającym w Dublin Castle. Zdrowia i przygód.

1776. Zaleganie na tapczanie.

Przestawienie godziny na czas zimowy, w smartfonach automatycznie, w innych zegarkach trzeba samemu i jeszcze się nam nie chciało. Trudno. Jak będzie się wstawało, okaże się w praniu od wtorku. Na razie leniwy dzień toczył się powoli od śniadania do obiadu bez wielkich wydarzeń, potem zresztą to samo.

Po obiedzie obejrzeliśmy na Ninatece Między nami dobrze jest (2014) Grzegorza Jarzyny, przedstawienie na podstawie Masłowskiej. Pani, która weszła z całymi drzwiami, złoto po prostu, zresztą ogólnie Masłowska grzebie w ranie polskiej bardzo umiejętnie, dlatego wielką pisarką jest.

Rozmawiałam z tatką; walczy o tę Rozalkę, walczy. Dla podratowania nastroju obejrzałam kolejny vlogoween Gosi; w takim samym celu Kochany kupił bilety na Nicka Cave'a, mówiąc do mnie uprzedzająco Kochanie, kupuję bilety na Cave'a. Zerknęłam na żubry online: żubrów brak (polana w Jankowicach, nadleśnictwo Kobiór), słychać jedynie sygnał karetki gdzieś w tle. Paśnik online w nadleśnictwie Babki również działa, ale tam też na razie pustki. Będzie na co patrzeć i czego słuchać, gdy spadnie śnieg. Z domu nie wychodzimy, bloguję, zbijam bąki, jutram.

1351. Nadal.

Z rana obudził mnie mail od dochtórki; niby dobrze, że odpowiedziała, ale od razu się poirytowałam i wyskoczyłam z łóżka. Dzień ładny (rano, w słońcu i zupełnej ciszy, na ogród spadały igiełki deszczomgły), nie mam jednak czasu na spacery. Zaraz zaczęłam dokarmiać kota, wyglądać przez okno i poprawiać cholerne tabelki. Po śniadaniu rozmawiałam z Kochanym, który w środku Jeleniej bujał się na huśtawce i popijał kawę. Mąż mój najdroższy pokazał mi też prezent, książkę Bator Ciemno, prawie noc (w ładnym wydaniu z kotami na okładce) i płytę Masłowskiej Dorota Wolne (2023; okładka też super). I tak, tabelki coś jakby poprawione, teoria jakoś tak nie bardzo. Czyli na urlopie będzie dalsza walka z wiatrakami (aż pewnie któryś się na mnie przewali). Niby coś tam posprzątałam, ale mam wrażenie, że w chałupie teraz jakby większy bałagan. Odkryłam szkła kontaktowe nadal zdatne do użycia, których nie nosiłam licho wie czemu (biere; pewnie jak założę, to sobie przypomnę). Sąsiadki obydwie (Katlin, Anna) jeszcze raz upewniły się co do grafiku (chociaż żadna to nowina, lecę, zaraz będę z powrotem; na razie jutro jeszcze trzeba się pokazać w pracy). A teraz, cóż, herbata z cytryną, suszenie włosów i tabelki.

1272. Lewackie iwenty, part łan.

Przy śniadaniu przypomniałam sobie (zainspirowana Anne i Katlin za oknem), że wczoraj, gdy raźnym krokiem wracałam z papierniczego, spotkałam na Sklepowej Majkela, który zmierzał w kierunku rzeki. Gdy mnie zauważył, zrobił taki ruch, jakby chciał skręcić do jakichś drzwi lub w uliczkę, tylko żadnych drzwi akuratnież w tym miejscu nie było. Czy jeszcze ktoś wierzy, że gość jeździ do pracy? Z pewnością nie żona i sąsiedzi. Bardzo to smutne, bo pamiętam jego reakcję po śmierci kota i wiem, że nie jest złym człowiekiem.

U mnie tymczasem owsianka na pożywne śniadanie, potem dobicie drugim śniadaniem z guacamole i już zaczęłam się oblekać, niechętnie i nieuważnie, na wyjazd odchamiający. Niechętność nie wynikała z celu podróży, tylko z tego, że mnie kręgosłup napierdalał w miejscu, gdzie plecy tracą swoją szlachetną nazwę. Ach, no trudno. Wyjechaliśmy do stolicy wczesnym popołudniem i dotarliśmy na miejsce o takiej porze, że jeszcze mogliśmy pozwolić sobie na łazęgę. 

Inchicore mnie absolutnie oczarowało, szczególnie plac przy którym znajduje się polska biblioteka jest jak wieś. Po drodze wypatrzyliśmy kawiarnię, więc oczywiście od razu się tam wybraliśmy. Loaf Cafe Kilmainham okazała się spoko miejscem (kawy + sałatki). Obok jest oczywiście więzienie Kilmainham, więc krok po kroku przemieszczaliśmy się w kierunku IMMA, przy okazji dając się zaskoczyć pogodzie.

Deszcz rozpadał się na dobre, tak, że do głównego budynku szliśmy skryci pod baldachimami lip. Kolejnym zaskoczeniem była dostępność wystaw. Nie zamierzałam niczego oglądać, ponieważ nie zaanonsowaliśmy swojego przybycia. Tymczasem wystarczyło nacisnąć klamkę i nikt o nic nie zapytał.

Nasz pobyt był krótki i niezobowiązujący, przeszliśmy się tylko jednym korytarzem i po zrobieniu kilku zdjęć ruszyliśmy w drogę powrotną, przemykając między kroplami. 

Zdarzenia literackie przewidziane były dwa. Jechałam z zamiarem kupienia książki o Rudolfie Probście, ale spotkanie z Laurą Barszczewicz i Lidią Zielonką skutecznie mnie od tego odwiodło. Za to wydałam całe 6 euro na zakup czterech używanych książek: dwóch powieści Coetzee, Hańbę i Czekając na barbarzyńców, psychoporadnika Ellen Hendriksen Jak przestać się bać i przede wszystkim Patrząc na starość UAM-u (wcześniej Fred za dwa euro posiadł Blaszany bębenek Grassa). Dzikie rozpasanie intelektualne. O dziewiętnastej było spotkanie z Dorotą Masłowską, trochę sztucznie zaczęte, bo tym razem wywiadowania nie prowadziła pani bibliotekarka. Seplenienie autorki zwracało uwagę tylko przez kilka minut, potem nie miało znaczenia. 

Świetna postać, inteligentnie odpowiadającą na pytania, godzina minęła błyskawicznie. Masłowska podpisała nam dwie książki i płytę. Mąż uzmysłowił sobie dopiero w domu, że zostawił jej swój długopis. Byliśmy pierwsi w kolejce, wszyscy dobrzy ludzie mają więc autografy nasmarowane Fredowym długopisem. Gdy już byliśmy "podpisani", zdumiała mnie Litwinka, która podeszła z zapytaniem, którą książkę Masłowskiej bym jej poleciła, bo ona nie czytała żadnej po polsku, a bardzo by chciała coś prostego. Droga powrotna przemigotała błyskawicznie. Zupa zjedzona. Społeczeństwo jest niemiłe w głośnikach. O dziwo, z plecami lepiej.

P.S. Masłowska ma pismo dziecka.

964. Perypatetycy.

Przed wypiciem pierwszej herbaty dokończyłam czytanie książki Masłowskiej, taka jestem. Sprawne, język jak zwykle mnie zachwyca.

Małżonek mój, wygrany na loterii, zgodził się przed swoją pracą iść ze mną nad morze, brodzić gołymi stopami w wodzie. Dostał za to kawę i całusa (nadal jest ciepło, taki też zapowiada się nowy tydzień).

Czytałam o wczorajszym wypadku autokaru jadącego do Medjugorie, w Polsce to chyba ważna sprawa. Wieczorem rozmawiałam z Dżadziją, co tam u niej i u drobnicy. Żyje się. Uświadamiamy sobie, że jeśli zaaplikujemy obie o obywatelstwa, będziemy miały różne narodowości, ona będzie Brytyjką, ja Irlandką. Dżezz! W międzyczasie obejrzałam ostatni odcinek 12 serii Midsomer. Jeszcze wezmę się za Protezownię (Manufaktura Rozwoju, 2020), chociaż ziewam jak smok. Może zdążę z zakończeniem lektury przed wyjazdem Freda do Polski, miło byłoby dać feedback autorce.

963. Pierwsza sobota sierpnia.

Przed wyjazdem do pracy Fred odbył krótką rozmowę, która postawiła nam włosy na głowach. Ryszard został w czwartek zaatakowany przez Denisa, psa sąsiadów. Wyglądało to podobno poważnie. Po południu bardziej pociągnęłam Katlin za język, potwierdziła, że pies strasznie się wściekł i nieomal złapał Rysia, ale księciunio sprytnie schował się pod samochodem, potem uciekł pod następny. Aż się bliżej kotu przyjrzałam, czy nie odniósł kontuzji. Pączek wygląda na zdrowego, apetyt mu dopisuje. Coś jest z Denisem nie tak, bo warczy także na ludzi.

Po śniadaniu i kawie wyszłam na spacer nad morze, zdjęłam sandałki i chodziłam na bosaka, łapałam kontakt z ziemią. Odpływ był daleki, w połowie drogi do wody napatoczył mi się pod nogami krab wielkości dwueurówki. Wzięłam go w rękę razem z grudką ziemi w której próbował się schować. Początkowy plan ocalenia był taki, że zaniosę go do morza, ale ponieważ właśnie tam mewy odbywają czujne patrole, zostawiłam kraba w zagłębieniu wypełnionym wodą, w którym natychmiast się zakopał po czułki. Spacer był relaksujący, przysiadłam jeszcze przy kawiarni czekając aż wyschną mi stopy. W drodze do domu słyszałam dźwięki radia płynące z chaty Gronji i największy przebój A-ha z piętra innego domku. 

Skończyłam czytać Podróż ludzi Księgi (WL, 2019). Rozmawiałam z mamą, więc wiem, że a) jeszcze w czwartek zmarł sąsiad z tyłu, b) rodzice mają zaproszenie na czwarte szczepienie, c) mama martwi się o pracę, d) nowa kuchenka została dzisiaj zakupiona. W głowie już prawie postanowione, że jadę do domu na 1 listopada. Rozpoczęłam czytanie Masłowskiej, Kochanie, zabiłam nasze koty (Noir sur blanc, 2012).

930-931. Pomiędzy domami.

Poniedziałek w Polsce był gęsty od ciepła. Zaliczyłam dwa przypadkowe spotkania z koleżankami: w Lidlu zaczepiła mnie Kaśka z którą byłam w jednej klasie LO (nastąpiła wymiana grzecznościowa, nie widziałam jej z lat dwadzieścia, albo nie pamiętam, bo to nie było ważne), z kolei gdy czekałyśmy z mamą na zamówienie u chińczyka naszła mnie Dorcia Wicher. Tutaj już był uścisk misiowy, gdyż Dorcia Wicher osobą jest zacną, chociaż niewątpliwie pierdolniętą. Właśnie dlatego ją lubię. Czekając na chińskie dary powspominałyśmy sobie podróże autobusem i Wszystkie Nasze Fakultety.

Oczywiście powrót do domu nie odbył się wg planu. Z powodu wcześniejszej obsuwy gdzieś tam w świecie, zamiast przed dziewiątą wyleciałam dużo po dziesiątej i zanim oderwaliśmy się od ziemi zdążyłam przeczytać rozpoczętą na lotnisku książkę Masłowskiej Bowie w Warszawie (WL, 2022). W plecaku przewiozłam jeszcze nigdy nie skończoną A Writer's People Naipaula i parę płyt dvd na filmowe wieczory: Na mlecznej drodze Kusturicy, Wszystkie nasze strachy tandemu Ronduda/Gutt, Kołysankę Machulskiego, Na wschód od Edenu Kazana i Lęk wysokości Konopki. Gdy wchodziłam do samolotu zauważyłam, że pilot otworzył sobie okno (nie wiedziałam, że okna w samolocie są otwieralne). Ależ oni mają tam ścisk. 

O drugiej nad ranem w domu (dzięki Ka, który już na mnie czekał), sen i pobudka po szóstej. Ryszard się w końcu pojawił, zjadł śniadanie i tyle go widziałam.

Wydawało mi się, że jestem pełna energii, ale refleksyjność trochę się mi zacięła, wybiegłam na przystanek w ostatniej chwili ubrana jakimś cudem adekwatnie do temperatury. W pracy zdarzył mi się jeden dobry uczynek — wypuściłam na świat pszczołę, która szukała wyjścia ze szklanej pułapki pierwszego piętra. Poza tym polazłam do Stockwell Artisan po falafel na wynos.

Po powrocie do domu rzuciłam się w kierunku rondli, aby rosół odmrażać i robić zupę beetrootową (bo barszcz ukraiński to to nie był). I tutaj zator myślowy. Przez 5 minut dumałam, dlaczego to nie jest takie jak zawsze, aż mi przyszło do głowy, żeby dodać ... soli.

Wspomnienie Dorci, barszcz, nieogarnięcie. Zaczęłam przeszukiwać starego bloga prywatnego w celu znalezienia wczorajszego dnia i odkryłam, że pewne rzeczy już były. Wiadomo, że były, odkryciem jest to, że się tego nie pamięta. Np. tej piosenki już słuchałam w czerwcu 2017 jadąc z pracy, a i tak dopiero w marcu tego roku, gdy siedziałam w Il Forno, zorientowałam się, że utwór śpiewa Harry Styles.

Kochany mój w Korku, pokazuje mi ulice, namawiamy się na jutro i na inne dni też. Uciekam w genealogię, czekam na kota.

895. Kot na dachu.

Kolejny deszczowy, średnio zajęty dzień, z Kochanym mężem, który mnie rozpieszcza oraz nic nie wspomina o tym, żebym nie żarła całej czekolady mlecznej z orzechami i rodzynkami. Po obiedzie w zasadzie siedzę i piszę, czego płodem jest niepełna kartka jakichś wynurzeń na temat badań dotyczących motywacji (zmotywował mnie wyłącznie deadline). Oraz wysłałam zapytanie do dziekanatu (po dziesiątej wieczorem), w którymż to zapytowywuję czy jak przylecę, to mi podbiją legitymację, co to jej nie mam, bo jej do tej pory do niczego nie potrzebowałam. 

W czasie, gdy nie padało Kot wlazł na dach — wiemy bo nam sąsiadka z naprzeciwka przesłała zdjęcie na messengera ... w tym momencie mąż zagadał, gdzie jest notatka na bloga, bo on czeka (pewnie nie wie, co się dzisiaj wydarzyło). Przeczytałam mu to, co napisałam do tej pory ... czy chcesz coś dodać? Ty dodaj kochana, tyś jest kronikarką rodzinną naszą, odrzekł małżonek (poważnie tak był powiedział).

Cocker Joe oraz Masłowska Dorota byli w naszym domu dzisiaj słuchani. Właśnie lecą Motyle.

Postscriptum #520.

Prąd wyłączono dwukrotnie, raz na krótko, przed dziewiątą (uporano się w dwadzieścia minut), drugi raz po pierwszej. W tym czasie bujając się we Fredowym fotelu lub myrdając stopami w sypialni dokończyłam Pawia królowej, przeczytałam Między nami dobrze jest (Lampa i Iskra Boża, 2015), też Masłowskiej, oraz wróciłam do (ledwie) zaczętej w marcu Teethmarks On My Tongue Eileen, która tak mnie wkręciła, że się popłakałam przy stronie 122. W trakcie dnia dwa razy rozmawiałam z Fredem dzwoniącym do mnie ze swoich przerw w Dublinie, i wiele razy z kotem, któremu tłumaczyłam dlaczego nie może wyjść. Złośliwy wiatr ustąpił dopiero po czwartej, co Rysiu wykorzystał na krótki spacer, a ja na kontakt z Anną, żeby upewnić się, że światła nie ma na całej ulicy. Fred wrócił z pracy przed dziewiątą wieczór, pięć minut po tym jak odzyskałam prąd. 

Dobrze, że 1) nie musiałam dzisiaj nigdzie wędrować i 2) odpoczęłam od gapienia się w ekran. Książka Eileen zaskoczyła mnie łatwością z jaką weszłam w jej świat.

518-520. Ustałość i rezurekcja.

We wtorek wróciłam z pracy skonana. Teraz sądzę, że do wiwatu dały mi m.in. szkła kontaktowe, których szybko się pozbyłam. Fred przyjechał po mnie samochodem i kupiliśmy ciasto toffi w polskim sklepie. Po mężowskim obiedzie i deserze zaległam w łóżku na dwie godziny. Za oknem tego dnia padało, padało i padało. Wieczorem po zmartwychwstaniu zrobiłam trochę papierologii (a jednak!) i zaczęłam czytać Pawia królowej Masłowskiej (Noir sur Blanc, 2017).

W środę o jakże lepiej. Słońce, w pracy młodzież sztuk dwie (sądzę, że Emma jest anorektyczką), poznałam Dejwa, gościa od kateringu, i skończyłam zajęcia przed czasem, żeby wyjść na jaśniejące miasto. Były urodziny mamy, więc zaraz się z nią połączyłam i złożyłam życzenia (potem zapukaliśmy do niej jeszcze raz, z Fredem). Miałam kilka chwil czekania na męża, zaszłam do Bootsa i nareszcie kupiłam sobie szczotkę do włosów, Kent z nylonowymi kuleczkami i naturalnym włosiem. Teraz pewnie będę w zachwycie szczotkowała włosy 15 razy dziennie. Zamierzałam czytać więcej Masłowskiej, ale zmęczenie znowu dało o sobie znać, przed dziewiątą trzydzieści byłam już głęboko zakopana pod kołderką. Fred miał bardziej aktywne popołudnie, kupił Annie trzy żurawki i wykorzystał spokojny wieczór na wkopanie ich w rogu przy naszej działce.

Kochany kupił Ryśkowi zawieszkę z wygrawerowanym imieniem i numerem telefonu, od wczoraj kot nie jest bezimienny dla postronnych znalazców, ale dzisiaj nie ma to takiego znaczenia, bo nie będzie wędrowania. Obudziły mnie uderzenia wiatru w nasz domek i przeciąg spowodowany otworzeniem się drzwi wejściowych. Nad wybrzeżem przechodzi tropikalny sztorm, a Fred już w drodze do pracy. Siedzę nad zieloną herbatą, przy lampie, kot wymaszerował właśnie do sypialni zwinąć się w marciński rogal, za oknem poranna szarówka.