Dzień szary i duszny, powietrze ciężkie, choć z nieba spadło ledwie kilka kropli deszczu. Nawet zdjęłam obrączkę, bo czułam jak puchną mi palce. W pracy dwa razy latałam po sklepach, a nasza zbuntowana młodzież przygotowała niezły lunch.
Już w autobusie zachciało mi się sałatki z tuńczykiem à la moi. Pożyczyłam od Katlin otwieracz do konserw, zabytek, identyczny miała moja babcia. Chwilę pogadałyśmy, bo sąsiadka czuje się samotna (Majk nadal jest w trasie). Mój Kochany zadzwonił do mnie z Belfastu, wróci późno, ale za to jutro ma wolne. Po gigantycznej sałatce nie trzeba mi żadnych dokładek, zbijam bąki, nastawiam budzik na rano, kot właśnie wrócił z przechadzki, więc mówię mu dobranoc, kocie.
Tuńczyka lubię i jadałem, ale jak przeczytałem, że konserwy z tuńczykiem zawierają pierwiastki ciężkie to mi się jeść odechciało. :)
OdpowiedzUsuńCzyli teraz nie jesz.
UsuńTuńczyk kojarzył mi się kiedyś tylko z karmą dla kotów.
OdpowiedzUsuńA teraz? :)
UsuńTeraz czasem robię sałatkę z tuńczykiem, to już nie bardzo. Ale nie pamiętam, bym w czasach PRL-u widział gdzieś puszki z tuńczykiem. A trafiłem raz czy dwa w jakiejś angielskiej (zapewne) książce, że ktoś karmił kota z takiej puszki i stąd podobne/ówczesne skojarzenie :)
Usuń