710. Sztorm Arwen.

Dziwny tydzień pracowniczy się dopełnił. Fred zawiózł mnie do miasta, a po pracy poszliśmy na przedobiedzie do Stockwell Artisan Foods. Jesień plecień — gdy zmierzaliśmy w kierunku restauracyjki słońce oślepiało, podczas wyjścia zlał nas deszcz. Na wynos wzięłam ciastko z gruszką.

Kochany oczywiście wynalazł coś dla mnie w TK Maxxie, chustę nie-arafatkę firmy Diesel. Super jest, będę się arabsko opatulała.

Po rozgrzaniu się kawą zaczęliśmy składać to, co mąż przywiózł wczoraj z Polski, amplituner Denon n-10. Trzeba było rozplątać mnóstwo kabelków, bo pozbyliśmy się wszystkich głośników ss-ts10, odtwarzacza cd/dvd i małej wieży Sony zalegającej do tej pory w sypialni (z kompletu kina domowego Fred zostawił tylko subwoofer). Kochany podłączył do amplitunera dwa głośniki od starej wieży i na pierwszy ogień poszła płyta Megadeth So Far, So Good... So What! (1988), potem przywieziona wczoraj Demarczyk śpiewająca Koniecznego (1967/1999). Przy obiedzie złożonego z przeterminowanych klopsików wołowych grała najnowsza płyta Dyjaka Na wzgórzu rozpaczy (2021). Fred się skrzywił, Klopsiki są w porządku, więc pewnie chodzi o muzykę, zagadnęłam. No cóż, Marek miał już lepsze albumy ...

Przyszedł pierwszy sztorm sezonu. O trzeciej niebo pociemniało, obserwowaliśmy przez okno w sypialni jak tęczę zasnuwają opady drobnego gradu i dwie mewy lecą na północ z trudem, pod wiatr. Niepogodę szczególnie słychać po zmroku, wicher dokazuje. Nic mu nie poradzę, musi to wieje ... cokolwiek by nie było, jutro jedziemy kupić odtwarzacz dvd.