Już drugi dzień panowie od Holcrofta dłubią przy dachu sąsiada z naprzeciwka, więc chociaż zasnęłam pewnie po pierwszej w nocy, stukanie młotków wyrwało mnie z łóżka punkt ósma. Chwilę później Fred przyjechał z Cork, półprzytomny i bez ładowarki do telefonu.
Dzień słoneczny, ale zmienny, po śniadaniu z przyjemnością wyszłam na spacer nad morze, po południu niestety znowu zaczęło wiać, wstawiam i wystawiam doniczki jak głupia. Z pięknych rzeczy, które wydarzyły się pomiędzy była wizyta Pola. Pol przyszedł naprawić nam bojler gazowy, hallelujah! Nie dostał zlecenia na wymianę całego bojlera, wymienił płytę sterowania, poza tym stwierdził, że pewnie panie w housingu o nas zapomniały. Drugi raz na to nie pozwolę ;). Ważne, że cywilizacja zachodu działa. Nie ukrywam, że od razu zaczęłam mieć poczucie sukcesu.
Po Fredowej długiej drzemce regeneracyjnej pojechaliśmy na obiad do Borzalino (jagnięcina w sosie rozmarynowym, kurzyna gotowana w białym winie). Kochanemu mojemu dziwaczkowi chciało się także pojechać do Ka&Jot, pomimo tego, że jutro miał mieć wolne, ale przez sen przyjął kolejne zlecenie od Kierana i jedzie do stolycy na wcześnie rano. Posiedzieliśmy z przyjaciółmi przy herbacie/kawie i serniku na zimno. Chłopaki rosną w oczach, Seamus jest coraz okrąglejszy, Damhnaic zaprezentował mi z dumą brak dwóch górnych jedynek.
Jesteśmy już w domu. Ach, może sobie wiać, proszę bardzo.
Menu obiadowe wystawne. Z jakiejś okazji, czy tylko z powodu apetytu?
OdpowiedzUsuńCzy ja wiem, to akurat serwowali. Z okazji takiej, że chcieliśmy zjeść na mieście.
Usuń