Późna pobudka, kaszanka na śniadanie, kawa z babcią Manią. Obok mnie śpi Maksio, który każdego ranka, konsekwentnie po naszej pobudce właził nam do łóżka, przytulał się i zasypiał (taki jego savoire-vivre). Pościel już złożona do prania; Fred pokaże tacie jak działa nasz stary-nowy samochód; zbieramy się w sobie.
___
edit 9:00 dnia następnego, gdyż dzień słusznie długim został nazwany. Wylecieliśmy po północy, spóźnieni. Do stolicy Irlandii dotarliśmy o drugiej czasu lokalnego, w domu byliśmy przed czwartą rano. Zanim do tego doszło, spędziliśmy ostatnie chwile w Polsce tarmoszącza uszy różnych mieszkańców i popijając trunki, np. wspomnianą kawę z babcią Manią.
Moi rodzice w asyście Maksia odwieźli nas na lotnisko. Nie posiedzieli z nami przed dalszą drogą właśnie ze względu na psa, który z powodu rasizmu musiał pozostać w samochodzie. Przepakowaliśmy tylko walizki zostawiając w Polsce Fredowy album ze zdjęciami z przełomu lat 60/70tych (stanowił zbyt duży balast). Już przy bramce zaczepiła nas mała Justina, która też wracała z matczyzny (z partnerką), referowaliśmy jej trochę gdzie, co i dlaczego naszej wizyty. W locie (samolot pełen, na szczęście ludzie w większości zmęczeni i nienarzucający się) szybko dopadła mnie senność, przez to solidnie zbudowany, włochaty steward roił mi się jako jeden z bohaterów Przelotnych kochanków Almodovara (trwałam w nadziei, że zacznie tańczyć, ale nic z tego). Po wejściu do domu wzruszenie — kot siedział zaspany w pościeli, wprawdzie na moment wybiegł na dwór, jak to on, ale zaraz wrócił, zjadł ulubiony pasztecik i zasnął obok nas, wcześniej długo pomrukując w ciemności.
U mnie dzisiaj Marcel (kot sąsiadów z parteru) miauczał pod drzwiami, ale nie wpuściłem go do mieszkania. Jakby chciał się gdzieś położyć i pospać, to nie ma sprawy, ale on łazi po wszystkich kątach i muszę go pilnować.
OdpowiedzUsuńBoisz się, że zwinie Ci jakąś książkę? 😁
Usuń