Ryszard przynajmniej dwie godziny spał z nami w łóżku, na koniec jednak obraził się i śniadanie zjadł dopiero w czasie naszej nieobecności. Bo w towarzystwie płyty Exploited Barmy Army – The Collection (2013) wyjechaliśmy po dziesiątej na Great Sugar Loaf. Bardzo udane wejście na małą górkę, podejście pod koniec strome, ale na tyle krótkie, że nie zdążyliśmy się zmęczyć czy zirytować. Na górze zjedliśmy lanczyk, porozmawialiśmy też z pewną Holenderką, która wędrowała z trójką dzieci i sama zgłosiła się do zrobienia nam wspólnego zdjęcia. Było to bardzo miłe, jej rudy syn miał na imię Beau i był fajnym, uważnym dzieciakiem (tak jak cała reszta).
Do naszego hrabstwa wróciliśmy na tyle wcześnie, że kawiarnia przy polu bitwy nadal była otwarta:
Coś często tu bywam (trzeci raz w tym tygodniu). Po powrocie Kochany rozłożył się z kolejną kawa przed domem, sprowokowało to sąsiada, Majkela, do obdarowania nas nietypowym prezentem: krakersami i serami od jego mamy, 90-letniej pani z Belfastu.
Gdy Anne wróciła z pracy i zobaczyła nasz stolik odkryła, że ma taką samą tacę, więc ... dostała ją z powrotem. Była jeszcze rozmowa o różnościach i sąsiadka nauczyła się wymawiać nazwę Wrocław.
Niestety naprawiacz kosiarek nie przyszedł o umówionej porze. Za to Ryszard wrócił. Wyczytałam, że kot może się stresować intruzem, który próbuje przejąć jego teren, stąd ucieczki. Próbujemy go przytrzymać w domu, jest koci dramat i smutne piosenki miau, serca nam pękają.
Biedny Ryszard.
OdpowiedzUsuńBiedny, ale z powodu intruza niestety trzeba zmienić przyzwyczajenia.
Usuń