1219. Turlu turlu.

Wtorkowy irlandzki prawie nigdy nie nastraja mnie optymistycznie, nie widzę postępów (wolałabym się porządnie wyspać). Zauważyłam też, że ciągle coś młócę, i nie wiem, czy to stres, hormony, czy przyzwyczajenie łatwo dające się wykorzenić (myśl zostaje zapisana, żeby się jej przyglądać uważnie). Po południu kolejny telefon do HSE, pomiędzy podjadaniem nastawiłam pranie, uprasowałam, co zalegało na płaszczyznach płaskich, więc i pierwszy Midsomer z sezonu dwudziestego był oglądany. Kto by pomyślał, że wytrzymam z nim tak długo, tym bardziej, że miałam ochotę zarzucić serial po odejściu pana Pokrzywy (okazało, że ten Pokrzywa nawet mnie trochę denerwował). Na dwór wyszłam tylko na chwilę, do ogródka (po trzeciej zrobiło się całkiem ładnie). O, tu, proszę, wysyp Golden Bells (z tulipanami Little Princess znowu w tle):

Wróciłam do statystyki i zagadywałam znajomych, stąd wiem, że u Goshy nadal słabo (w porównaniu z lutym, bo wtedy ostatnio rozmawiałyśmy). Pisze, że partner za to się jej udał (przewaga działania nad biernością objawia się w tym, że wszystko złe przyszłoby i tak, ale tego gościa całkiem w porę sama sobie wybrała). Wieczorem obejrzeliśmy z Kochanym trzeci odcinek Nocy i dni. Najchętniej zanurkowałabym już w pościel (ale jeszcze chwila, jeszcze jedno zdanie).