1230. Rozkojarzeni.

Fred od rana sposobił się do wyjazdu. Byliśmy w mieście, żeby kupić coś na ruszt dla mnie i trochę czasu się zmarudziło. Tesco (bo kalafiora się mi zachciało), Czarna (bo kaffka, gdyż dlaczego nie) oraz polski sklep (bezowocne poszukiwanie kopytek zakończone kupieniem placków ziemniaczanych). Dopiero wracając z tego ostatniego z siatą Fred się zreflektował, że nie zapłaciliśmy za parking. A wychodząc z domu zapomnieliśmy zamknąć drzwi do korytarza. W drugim przypadku ani jedna żarłoczna bestia nie połapała się w porę i Rysiowe michy były nieruszone. W temacie parkingu nie wiadomo, nie było informacji zatkniętej za wycieraczkę. Możliwe jednak, że po długim weekendzie przyjdzie kara do zapłacenia. Nom, tacy jesteśmy mało skupieni na chwili obecnej.

Jak na wybrzeże, pogoda była miła i całkiem wiosenna, w Nadrenii też podobno niezgorzej. Pokłosiem wyjazdu do miasta były Fredowe przymiarki, bo jednak to, co wybrał sobie wcześniej do ubrania na podróż, mogłoby okazać się za ciepłe. Po południu do wsi weszła morska mgła, na takim tle sfotografowałam Freda jak tuż przed odjazdem w ceglastych martensach i takiego samego koloru kurtce machał mi do aparatu. Teraz usiłuję się zebrać w sobie. Już znękałam komiksowy odcinek Midsomer (z 20 sezonu), wyprasowałam kilka drobiazgów, potraktowałam kretem zlew kuchenny. Kiedy Kochany wyjeżdżał, zagadałam do rodziców ... okazuje się, że kilku panów robiących mi kwestionariusz to sprawka mojej mamy. Matka Niewidzialna Ręka. 
___
23:15 Ale cisza. Fred jakiś czas temu szczęśliwie doleciał do kumpla. Ryszard wrócił z wioski i łypie na mnie z parapetu na którym objął stanowisko dowodzące. Nie nadrobiłam za wiele pracy, po wyjeździe Kochanego to już zupełnie bezwład mnie ogarnął. Pora do łóżka.