1437. Zalegam.

Porankami, akurat gdy czekam na autobus, nad osiedlem przelatują stada mew i gawronów robiących pierwszy rekonesans śniadaniowy. 

Dzień umiarkowanie nudny, pod koniec jeden meltdown nadobnej Emmy, ale to było do przewidzenia i nadal nie rozumiem dlaczego bardziej doświadczeni ode mnie ludzie popełniają podstawowe błędy. Cuszzz, jak napisałam, umiarkowanie nudno. Rano kaffka i krótki czat z panią Stempelek, lunch w Moorlandzie, czytanie książki na dworcu (wróciłam do Fossego). Świekra dobijała się do mnie whatsapowo dwa razy i dopiero wieczorem dowiedziałam się powodu. Życzenia! A ja zapomniałam. No i super, to się mi przypomniało, życzenia przyjęłam. W związku z tym zadzwoniłam do moich rodziców, żeby im przypomnieć, że też mogliby życzyć ;D Mama mnie poinformowała, że dentysta znalazł jej w siódemce wiertło, które drzewiej jakiś fajtłapa zostawił i się nie przyznał (i jeszcze: ma teraz w zębie włókno szklane wg najnowszej technologii i podług rozumu). Poza tym objawiłam rodzicom plany teatralno-muzyczne. Poza tym w Polsce pogoda była piękna, jakby styczniowa, tak mówi mama. Po południu ból języka wrócił na miejsce startowe (czymś podrażniam? ale czym? zagadka). Nie wiem nic; na razie zalegam na dwóch krzesłach i piję kolejną herbatę.