1454. Sztorm Elin.

Przed śniadaniem zaskoczyła nas smutna, spóźniona wiadomość o zamknięciu Stockwell Artisan Foods. Ostatnio wolałam CG; w ciągu tygodnia zdarzało się mi kupować u nich falafel box, ale nie zaglądałam od jakiegoś czasu (może nawet liczonego w miesiącach). Miejsce miało szczególny klimat i walor sentymentalny dla nas obojga. Bardzo szkoda, że nie spotkamy już Gwen i przemiłej Fiony.

W planie mieliśmy z mężem wyprawę do Carlingford i kupienie biżuterii. Aś zanurzyła się w życie partnerskie (które akurat przyniosło jej cytryny - stracili z partnerem kota i opłakują), w związku z czym nie było szansy, żebyśmy spotkali się po drodze, plan został jednak zrealizowany: po późnym sobotnim śniadaniu wyjechaliśmy na kawę (na kasie znowu stała skwaszona Aura, która nawet przemówiła, nic nie szkodzi, że tylko do męża ;)), a po napitkach ruszyliśmy przed siebie najdłuższą trasą z możliwych (droga nad morzem, Blackrock, góry): 

Wiało, wiało i wiało. Po dojechaniu do miasta od razu weszliśmy do jubilera, kupiłam dla mamy kolczyki z topazem, i nie wiem, czy okazanie pierścionka zaręczynowego miało jakiś wpływ, ale dostałam 10% rabatu. Zjedliśmy obiad u Ruby Ellen's (Fred rozpływał się nad domowym chowderem), a ponieważ zostało nam trochę czasu do spotkania z przyjaciółmi, udaliśmy się w przeciwnym kierunku, żeby przejść się po księgarni Waterstones w Newry. 

Dopiero przy wieczornej herbacie dowiedziałam się od Jot o co konkretnie chodziło z towarzyszącym nam w drodze wiatrem. Nieświadomi zagrożeń podróżowaliśmy w sztormie o nazwie Elin (na jutro jest zapowiadany jej kolega).

Na koniec seans Jak pies z kotem (2018) młodszego Kondratiuka na Netflixie - sam film taki sobie, tematyka trudna, nie za bardzo kondratiukowa, za to trio aktorskie Więckiewicz/Łukaszewicz/Konieczna bardzo dobre. 

I tak to, nie robiąc w ciągu dnia niczego pożytecznego teraz lecę z nóg.