Zanim na dobre wyszłam z łóżka, dokończyłam czytanie I nie było już nikogo Christie (Agora, 2004). Później Malinka przyszła do nas ze swoim wielki nosem i zapytaniem, czy już wstajemy, bo jeśli tak, to możemy ją pogłaskać. Wstaliśmy po wpół do ósmej, żeby zdążyć zrobić wszystko w odpowiednio wolnym tempie: picie kawy, zjedzenie jajecznicy, pogawędka, wyjazd do Wro.
Byłam umówiona na Ostrowskiego o wpół do jedenastej. Przyjechaliśmy przed czasem, odbieranie dyplomu zajęło mi mniej niż kwadrans, nawet nie zapłaciliśmy za parking (młode dziewczyny, które się nie uśmiechają, chociaż mają zęby … arghh). W planie było też szwendanie się po Magnolii, pojechaliśmy w tym kierunku, niestety w drodze poczułam się gorzej. Reumatyzm chodził mi po nogach od rana, wprawdzie jeszcze spokojnie dałam radę zrobić małe zakupy w Yves Rocher, ale gdy weszliśmy do Empiku tak osłabłam, że musiałam wyjść do sąsiedniej Sowy, żeby usiąść na krzesełku. Dla wsparcia zamówiłam herbatę zimową i małą tartoletkę. Kochany zrobił zakupy i wychodząc z centrum handlowego tworzyliśmy parę zdecydowanie odcinającą się od tła: wśród ludzi obładowanych papierowymi torbami prezentowymi maszerowaliśmy z trzema wiaderkami śledzi i dwoma kilogramami bardzo dobrze widocznych przez plastikową torbę pieczarek. Poza tym Fred kupił w Empiku cztery płyty cd, w tym Karolinę Cichą i Janerkę.
Wyjeżdżając z Wrocławia próbowałam się skontaktować z rodzicami, ale na próżno, przez to przyjechaliśmy do zamkniętego na cztery spusty domu (rozminęliśmy się z tatą). Ponieważ zdecydowanie w lesie nie było co robić, we wsiowej aptece Fred nakupił specyfików cudotwórczych i wróciliśmy pod miasto, żeby w Zajeździe poczekać na rozwój wypadków. Zjedliśmy po zupie i ruszyliśmy z powrotem do wsi tuż przed rodzicami.
Po obiedzie wzięłam nurofen, na razie chyba działa.
Nadal bawi mnie odcinek Columbo z odniesieniem do Obywatela Kane’a.
Jest jeszcze Mery Spolsky (Dekalog) i Kury (P.O.L.O.V.I.R.U.S.), na którego wznowienie polowałem od dawna. Co ciekawe, znam tylko tę ostatnią płytę, pozostałe 3 są dla mnie tajemnicą, tym bardziej jestem podniecony, a jak mawiał Bożo-wporzo, są emocje - jest zabawa!
OdpowiedzUsuń@Woland, Kur już nawet moja mama miała okazję coś tam usłyszeć. Pewnie się zastanawiała, co z tym zięciem ;D
UsuńNie rozumiem tego o młodych dziewczynach.
OdpowiedzUsuńNową płytę Janerki mocno chwalą.
@Dariusz, bo mi zniknęło jedno słowo. A chodzi o to, że dość zauważam, gdy ludzie w usługach nie nawiązują kontaktu wzrokowego i nie reagują na cudzy uśmiech.
UsuńA tak, jak z zębami, to nawet i aluzja literacka, fiu fiu fiu :D
UsuńBBM: Wszystkiego najlepszego na Święta!🎄
OdpowiedzUsuń@BBM, i dla Ciebie najlepszego :)
UsuńNo... To w końcu jest co oblewać, skoro dyplom już jest. Co z tego, że kości bolą? Każdego coś boli w tym wieku, to znak, że jeszcze żyjesz. :)
OdpowiedzUsuń@MaB, mówiąc o "oblewaniu", co masz na myśli?
UsuńNa co dzień nic mnie nie boli w tym wieku :)
Jak to co? Trzeba świętować. :) No co Ty powiesz? Same dziś rewelacje. :)
Usuń@MaB, oblewanie oznacza picie alkoholu. Sądzisz, że można świętować bez? :)
UsuńTak właśnie powiem. A widzisz, jestem bezdzietną staruchą pełną tajemnic :)
Można się jeszcze oblewać szampanem w Zakopanem. 😀
UsuńNo cóż. Pewnie tak. Nie znam Cię i pewnie nigdy się nie spotkamy. 😀 Dobrze, że swej "małżowinie" się podobasz. Mnie nie musisz. 😀
@MaB, można się też napić herbaty :)
UsuńMówisz, że bardziej by się podobało, gdyby mnie codziennie strzykało? No cóż :D
Marzę, by kiedyś trafić na odcinek Colombo, którego nie pamiętam. Kiedyś oglądałem go pasjami. A gdy jeszcze poczytałem trochę o kulisach powstawania serialu, stał się moim ulubionym.
OdpowiedzUsuńAle dlaczego bawi Cię akurat ten odcinek, w którym gościa rozszarpały psy?
@Nitager, jeszcze czasem zdarza mi się trafić na odcinek, którego końcówki nie pamiętam, ale coraz rzadziej.
UsuńZ jakichś powodów ten odcinek zapamiętałam najlepiej z dzieciństwa.