1458. Śledzie, Nano, jaja.

Środa była jasna i spokojna. Oboje mieliśmy wolne; nie mogłam spać, wylazłam z łóżka przed szóstą, żeby napić się herbaty, przejrzeć internety i ... zjeść śledzie w jogurcie. Nie wiem, czy to zbliżające się święta, ale śledzie są u mnie mocno na topie, w ciągu półtora tygodnia było to trzecie śniadanie śledziowe. Napita, najedzona i doinformowana wróciłam do sypialni i zziębnięta przytuliłam się do cieplutkiego Freda, żeby zapaść w sen na następne dwie godziny. Drugi raz wstałam ok. dziesiątej, gdy małżonek już urzędował w Kuchniosalonie. Pogoda była na tyle piękna (jak na grudzień), że postanowiliśmy gdzieś połazić, a żeby upiec dwie pieczenie, ruszyliśmy do miasta przypomnieć się Pani Wytrzeszczającej. Tak, tak, jesteśmy na liście, jak nas nie będzie wtedy, gdy mamy być, to dopiero po świętach. No nic, po zapisaniu w głowie Pani Wytrzeszczającej informacji, że jak nie dostaniemy o co się nam rozchodzi, to się nie odczepimy i merrychristmas, poszliśmy z Kochanym do Czarnej natykając się w drodze na chór nastolatków śpiewających świąteczne kawałki pod kościołem z łbem Plunketta. 

Pani Stempelek była jak zwykle hojna.

Po kawie wyszliśmy na miasto. Dawno już nie było nas w Highlanes Gallery, więc dlaczego by nie? Z przyjemnością obfotografowałam trzy obrazy Nano Reid i wdałam się w rozmowę z Nelą, która poleciła mi dwie książki na temat wystaw lokalnej malarki. Fred zaraz kupił mi albumy w prezencie.

Po wizycie w galerii wracaliśmy do samochodu po drodze podziwiając dirty old town. Tak więc był grzyb wyrastający z fasady domu i miejsce w centrum miasta (Church Lane), gdzie mogłabym się przeprowadzić, miejsce ciche i (aktualnie) zatęchłe, nadal czekające na duży remont, który odmieni jego życie.

Po powrocie do domu było jeszcze jasno, Kochany zaszedł do ogródka, żeby nasypać ptakom karmy i w ten sposób przypomniało mi się, że nadal nie wysadziłam części cebul narcyzów. Postanowiłam zrobić to dzisiaj chociaż z Ripami van Winkle. Grzebiąc w ziemi napotkałam coś takiego:

Rozmawiałam też z Bánem, który pojawił się niemal natychmiast po tym, gdy weszłam do ogródka (nagadał mi, że aż Fred postanowił dać mu żarcie).

Mam nadzieję, że udało się mi wyłuskać spośród cebul tyle Ripów, ile ich tam było (większość była łatwa do rozpoznania). Czyli jedna pożyteczna rzecz (albo druga, nie zapominajmy wszakże o bezimiennej Pani Wytrzeszczającej) odhaczona ku uciesze a pomyślności ogółu. 

Gdy wracaliśmy do domu na zatoce widać było kilka krewetkowców. Od rana latały nad wsią helikoptery, dopiero po południu Katlin powiedziała Fredowi, że na morzu ktoś zaginął, jednego (starszego) znaleziono żywego, drugiego nadal szukają. Nawet tak łagodna woda jest śmiertelnie niebezpieczna o tej porze roku.

Kochany zrobił nam obiad. Trzecia pożyteczna rzecz zrobiona przeze mnie, to sprawdzenie egzaminów zalegających w domu od tygodnia. A to, prosz bardzo, prezent albumowy: