Fred sądził, że przed naszym wylotem do Polski nie będzie miał więcej zleceń, ale wiadomo jak to jest z planowaniem czasu wolnego. Kochany wyjechał więc z rana do pracy, a ja wkrótce za nim, w lekkiej mżawce i powoli rozpraszającej się ciemności, która ledwo pozwoliła mi zauważyć lecącą w górze czaplę. Kilku osobom w Centrum opowiedziałam o Polakach zajadających popcorn podczas oglądania w kinie upadku dwutygodniowego rządu PiS. Dżim aż pokraśniał, you have to respect that! stwierdził ze śmiechem. Też tak myślę. Jesteśmy narodem pełnym niespodzianek.
W ciągu dnia zaszłam do Pań Wytrzeszczających się, żeby im zgłosić, że w sypialni znowu cieknie z sufitu ("znowu" w sensie tak jak kilka lat temu, ten sam zakątek z butami, ta sama plama). Usłyszeliśmy plumkanie wczoraj wieczorem, podczas rzęsistego deszczu (Kochany nie mógł przez to spać, ja za to jak kot, z boczku na boczuś, niezrażona sytuacją jako mnie Ryszard nauczył).
Po obiedzie ("na lenia", krokiety z polskiego sklepu) Fred rozmawiał z Usz o sytuacji politycznej i planach domowych. Wbiega jakiś chłopiec, który zawsze dostawał cukierka, a teraz mu nie dali ... i on nie bardzo sobie radzi z tą emocją, analizuje szwagierka. To jest taki poziom żenady, że aż boli (bo to nie jest taki poziom żenady, że oglądasz, żeby się pośmiać). Prawda. Świekra będzie na święta u córki, my daleko. Ale na razie jesteśmy tutaj, pranie suszy się na dwóch suszarkach, ziewamy i snujemy się po domu znużeni pogodą, może też podskórnym niewyspaniem albo po prostu oczekiwaniem na wyjazd.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.