1463. Kawa, seriale, czas.

Moje Kochanie spało trochę dłużej (wczoraj Fred poczuł, że coś łapie, wziął gripex i dzisiaj na szczęście ozdrowiał). Między nami przez jakiś czas drzemała Niunia, która najpierwsza wdrapała się na łóżko i nie mieliśmy serca jej eksmitować. Kurier z prezentem dla mnie (cicho, bo tajemnica) przyjechał na szczęście przed południem, potem mogliśmy w spokoju zjeść śniadanie i zaplanować następną część dnia do obiadu.

W mieście Kochany postanowił zajść do lokalnego PZU, żeby się doinformować w temacie podwójnego ubezpieczenia. Najpierw jednak udaliśmy się do Kota. Zaskoczyły nas pozytywne zmiany, lokal przeniósł się o jedne drzwi na prawo, zyskał przestrzeń i toaletę, wytwarza też władze ciasta, więc poza kawą zrobiliśmy degustację tartoletek z pomarańczą, a Fred kupił dwie paczki świeżo wypalonych ziaren.

Saga ubezpieczeniowa chyba dobiegła końca. Pani w lokalnym biurze wyjaśniła Fredowi zawiłości zagadnienia i okazuje się, że to najprawdopodobniej tyle w temacie (być może osoba zawracająca głowę odhaczyła okienko, ale nie powiedziała 'przepraszam'). Dość szybko wróciliśmy do domu, chcieliśmy zdążyć przed wyjazdem tatki do miasta, bo nie mieliśmy drugiego klucza do głównych drzwi.

W czasie nieobecności rodziców wyszliśmy na cmentarz. W sobotę minęło 20 lat odkąd zmarł dziadek Bronek; czas wcale nie przeleciał tak szybko, ale nadal pamiętam jakby to było miesiąc temu.

Po powrocie rodziców obiad. Czytam kryminał Christie, drzemię, mama ogląda Pogranicze w ogniu, pichci bigos, zerkamy na Columbo. Jemy we czwórkę kolację i rozmawiamy m.in o tym w jaki sposób dobre filmy są dobre. Z powodu wcześniejszej drzemki późnym wieczorem mam jeszcze siłę posiedzieć i czytać; zauważam, że laptop chimeruje, więc włączam antywirusa.