1614. Gaelic gasp.

Frustracja wygnała mnie z łoża dość szybko, zalegało mi na duszy, że miałam wczoraj sprawdzać, a nie sprawdziłam, poza tym wizję dwutygodniowych wakacji od tej nudnej orki przysłania mi poniedziałkowo-wtorkowy plan robienia osła w zastępstwie Saren. Pomimo tego, że w zasadzie poszłam spać po północy (zafascynowałam się zjawiskiem nazywanym gaelic gasp i nie mogłam się oderwać od yt), gdy Fred wstał, zdążyłam już coś napisać na bloga i wkurzyć się kilkakrotnie, że nie mam w one drivie kilku rzeczy, które powinnam tam mieć. 

Zjadłam z Kochanym drugie śniadanie (robaki; na pierwsze były ogóry małosolne, a co!), następnie mąż widząc, że się pałuję z rzeczywistością, zaproponował dwa plany. Wybrałam drugi: jedziemy do miasta na kawę, kupujemy żarcie, idziemy na spacer nad Boyne. Grand! (+ gaelic gasp).

W zakolu rzeki lato w pełni. Droga przez most była zamknięta (nadal remont, pojawił się murek, którego tam wcześniej nie było), więc mogliśmy swobodnie przejść się odcinkiem, który zazwyczaj pokonywaliśmy gęsiego, mijani przez samochody. 

Dopiero teraz doczytałam w sieci, że to ostatni dzień takiej laby, bo most zostanie otwarty 20 maja ... czyli jutro dzisiaj jutro.

Po powrocie do domu Fred zrobił obiad, potem doturlaliśmy się do Ka&Jot, na wieczorną konsumpcję ciasta, rozmowy, głaskanie Pieseła i seans Hel Kingi Dębskiej (2009). 

Potem Pieseł na spacer, my do domu. Prysznice, ostatnie precelki, Fred coś na zatoki, dobranoc.