1633. Jeszcze trochę.

Kochany wrócił z pracy z dwiema puszkami zielonej farby (gdy kończył szychtę, akurat natknął się na Annę, sąsiadka pochwaliła wybór kolorystyczny). Ja też byłam tam gdzie byłam, i zrobiłam, co zrobiłam. Korzystając z godzin poniedziałkowych mogłam skończyć pracę wcześniej i wracałam o trzeciej. 

Okazuje się, że mamy dwie wielkie walizki, Fred mi to uświadomił (bo się nagle zmartwiłam, że zarezerwowaliśmy loty z bagażem 2 x 20, a tu może nie być do czego się spakować). Jedna z walizek jest historyczna, Marksistka się do niej przymierzyła, gdy przesiedlała się do Irlandii (było to przed czasami kurii, wiele chomiczych pokoleń temu).

Czyli myślę o wakacjach. Wakacje! Wakacjować się! Żono, potrzebujemy urlopu, urlop, urlop (w Kuchniosalnie tulamy się i machamy rączkami). Ale na razie do pracki jutro. Żeby sobie osłodzić Friday's eve obejrzeliśmy mietczynskiego, odcinek Masochisty o filmie Labirynt świadomości (pełen słusznych odezw do scenarzystów).