Obudziłam się gdzieś około trzeciej i już nie zasnęłam (noc jasna, myśli kłębowisko). W kawiarni o poranku zaczęłam czytać Miłość na Krymie Mrożka (Noir sur Blanc, 2000). Gdy cztery lata temu oglądałam teatr telewizji z Janem Fryczem, fabuła ta nie bardzo mnie bawiła; kilka lat i taka zmiana (chciałabym obejrzeć wersję Axera). W Centrum zwyczajowo; jeszcze jutro trzeba się spiąć, a potem można zacząć się pakować. Fred wrócił z szychty tuż po mnie, głodny i z dobrą wiadomością: dość nieoczekiwanie dostał propozycję pracy na pół etatu w miejscu do którego teraz jeździ. Blisko, poręcznie, od nowa. Ostatnio zdarzają się nam (w większości) miłe rzeczy :)
"Miłość na Krymie" ma bawić? Znam to tylko w wersji radiowej (w formie słuchowiska) i zwłaszcza końcówka wydawała mi się zawsze lekko przygnębiająca.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, nie wiem, co ma. Jej walory komediowe nagle do mnie przemówiły, choć tak jak napisałeś, im dalej w las, tym bardziej wieje grozą realu.
UsuńWalory komediowe wynikające z odwołań do rosyjskiej kultury, dzięki czemu oglądaniu/słuchaniu sztuki towarzyszą myśli typu "Wiśniowy sad sprzedali? O! To nawiązania do Czechowa. Jaki ja jestem mądry, zauważyłem aluzję!"? To ja to chyba od początku miałem. Tzn. od początku to do mnie przemawiało :D
Usuń@Dariusz, walory komediowe takie, że śmieszne :). Wiem, że konserwatyzm nie pozwala Ci mieszać porządków, wszystko musi być jednoznaczne. Weź jednak pod uwagę, że ja tak nie mam :)
UsuńMonica, I wish you as much good news as possible.
OdpowiedzUsuń@Irina, no bother, we're working on it :)
Usuń