1661. Lewooka.

Czasami mam taki dzień, że pływam łodzią (prawdziwa currach) po rzece Boyne z niejakim Rossem the Bossem.

A potem wracam do miasta szlakiem nad rzeką, na nogach, sama, bo mi się tak uwidziało, gdyż mam jeszcze chwilę czasu do wizyty u optyka (pogoda całkiem ok, trochę wietrzna, ale bez przesady).  

Z wizyty u optyka jestem w zasadzie zadowolona. Kupiłam dwie oprawki Westwood i zrobiłam sobie badanie do szkieł kontaktowych, a nawet dostałam szkła do testowania przez kilka godzin. Zadowolenie moje wynikło też z tego, że się nie dałam na nic naciągnąć, żadne tam powłoki i ultracienkości; w oczach nie było przykrych niespodzianek, nerw wzrokowy działa całkiem sprawnie, jedynie poszło prawe oczko temu misiu, nagle zrobiło się -3.5. I tu historia dziwna, bo Ciaran stwierdził, że mam dominujące oko lewe i pod tym kątem ustawił mi szkła (na słabsze oko dał słabszą soczewkę). I magia, patrzę w dal lewym, ale jak chcę czytać, włącza się mi prawe (tak się podobno robi korekcję prezbiopii, czyli ... starczowzroczności, o matko!).  Ale lewooczność? Bo jestem praworęczna, czyli z tego wynikałoby, że mam lateralizację skrzyżowaną. What. The. Feck? Dziwa nad dziwami. 

Kochany wracał z Dublina ze szkolenia i spotkaliśmy się w mieście, już po moim optyku, oraz, gdy w Il Forno opchałam się carbonarą. Po godzinie od pierwszej wizyty wróciłam odebrać papierek, potem do polskiego sklepu i do domu. Zrobiłam Fredowi obiadek rozmawiając z mamą; poopowiadaliśmy sobie z małżonkiem swoje czwartki, i ekspresowo zleciało do wieczora.