1670. Miły zwyklak.

Razem z chłopakomężem obudziliśmy się o wpół do szóstej. Zabrałam się z nim na wieś (Kochany pojechał dalej, o ósmej zaczynał pracę; drogę przecięły nam krowy schodzące na pastwisko i czarny kot, czyli musi być dobrze), w domu na chwilę włączyłam ogrzewanie, zrobiłam pranie, spakowałam nowe ubrania, czekając na koniec cyklu czytałam Chamstwo (lektura wolno mi idzie, jak widać, po dokończeniu rozdziału zostawiłam książkę w sypialni), zdrzemnęłam się i rozmawiałam z mamą (rodzice gościli się dzisiaj w cukierni przy parku zdrojowym; Maksiu coś choruje, tylna łapa nie nadaje się do użytku). Pogoda była szara, ale całkiem ciepła, nie chciało mi się spieszyć z powrotem; wyszłam dopiero na autobus po pierwszej (€5.50) i przez ponad połowę zielonej, prowincjonalnej trasy jechałam w nim jako jedyna pasażerka. 

Pieseł naprawdę ucieszył się na mój widok. 

Kochany wrócił po piątej, zrobiłam nam mało wyszukany obiad (kopa kartofli, pomidory w śmietanie, stek z tuńczyka), obejrzeliśmy trzeci odcinek After Life, rozmawialiśmy z Usz (szwagrostwo przyjeżdża do nas pod koniec września na kilka dni, mają już kupione bilety; super!). Spacer wieczorny, oczywiście. Zrobiliśmy inną trasę, trochę przy głównej drodze, trochę przez bogatsze osiedle, wszystko to z mamą na nasłuchu (mama lubi architekturę, i w ogóle). Prysznic, jeszcze jedna herbata, pogadanka o życiu (pies wylegujący się obok).