Trzeba było to kiedyś zrobić, szafa lintrup czekała na nas w trzech pudłach już jakiś czas. To był ten dzień, Pat i Mat ponownie uderzyli :D Nie wzięliśmy się za skręcanie mebla zbyt wcześnie, żeby nie doznać szoku. Zajęło nam to wszystko od południa do godziny 21:34. W międzyczasie dwa razy wychodziłam do Junony (raz na dłużej, żeby porządnie wyczyścić kuwetę), rozmawialiśmy też z mamą (żeby jej pokazać rozmiary bajzlu), Perlistym i Usz, poza tym wystąpiły tzw. niespodziewane okoliczności.
Obojgu nam wydawało się, że szafa zmieści się tam, gdzie planowaliśmy, ale przy składaniu jej rozmiar okazał się zbyt dominujący. Efekt: totalne przedefiniowanie przestrzeni mieszkalnej. Uwaga: tam gdzie stała szafa z książkami, jest teraz nowa witrynka, szafa z książkami jest w miejsce półki na papiery, półka na papiery opiera się o biurko Freda, ponieważ stoi w miejscu, gdzie kiedyś był stół, którego tam nie ma, bo jest tam, gdzie sofa, a sofa tam gdzie nie stało nic, gdyż teraz sofa stoi przed kominkiem, ale nie tak przed kominkiem, tylko inaczej, tyłem do kominka (zasłania go, bo i tak go nie używamy). W ten sposób zostało ocalone miejsce kawowe, ale za to zamiast siedzieć naprzeciwko siebie, gdy pracujemy na laptopach, siedziby w jednym kątku nieomal ramię w ramię, jak squad do walki z dezinformacją. Dodam jeszcze, że przyszedł dzień, gdy przydały się wypociny Bogumiły Konstancji Załęskiej, cieniutki tomik jej krotochwilnej grafomanii był właśnie tym, co umożliwiło Kochanemu swobodnie przykręcić drzwi na zawiasach.
Nasi rozmówcy zaś wieści mieli różne. W domu rodzinnym Gosia przeżywa drugą młodość. Perlisty został poinformowany, że bilety kupione, hotel kupiony i teraz tylko trzeba kręcić młynka do marca. Usz dopiero teraz poinformowała nas, że umarł jej młodszy kot. Widzieliśmy go jeszcze w sierpniu, niestety nowotwór był podstępny i błyskawiczny. Usz bardzo źle to wszystko zniosła, niejako w konsekwencji rzuciła pracę i szuka teraz czegoś nowego. Bardzo przykra sytuacja po całości, no i małego, mięciutkiego jak jedwab, bardzo szkoda.
Padam na twarz. Kochany w ramach relaksu po raz drugi rozmawia z Perlistym. Pora pod prysznic.
A już zdążyłem pomyśleć, że szafa stała krzywo i krotochwile pani Załęskiej posłużyły za podkładkę pod jedną z nóżek :)
OdpowiedzUsuń@Dariusz, potrzebna była podpórka w trakcie składania, brakowało kilkunastu milimetrów i dzieło pani Załęskiej wydane w pocie czoła sumptem własnym (mam nadzieję :D) fantastycznie się przysłużyło. Szafa po złożeniu stoi jak najrówniej sama z siebie.
UsuńAle w tym dziele coś musi być, jakiś ponadczasowy pierwiastek, bo pisałaś o tych poezjach dawno, a od razu wiedziałem, o jaki tomik chodzi :D
Usuń@Dariusz, no ale generalnie chyba wyszukujesz w tekście jakieś fragmenty, gdzie mógłbyś napisać przeciwną opinię, więc nie dziwi mnie, że zapamiętujesz czego nie lubię :)
UsuńLiczba wydanych tomików na dziś to 478 (chodzi o zbiory wierszy, w 2024 wydano tom 477-478 pt. "Zabić milczeniem"; no chyba nie chcielibyśmy pani Bogumiły zabić milczeniem, prawda?)
Profesor Bralczyk walczy jak lew, gada i gada, że zwięrzęta zdychają a ludzie umierają....no może człowiekowi zdarza się zdychać z nudów...Tobie to nie grozi, Moniko, ta nuda, bo jedziesz do Polski. Miłych spotkań z rodziną i przyjaciółmi. A tak na marginesie - te lampki na grobie babci czy cioci [ zawsze jesteś na cmentarzu, gdy bywasz w tamtych stronach ]to tak dla "ładności grobu" czy z jakimś głębszym przesłaniem ??
OdpowiedzUsuń@Karuzelo, już jakiś czas temu na Futrze pozwoliłam sobie nie zgodzić się z prof. Bralczykiem. Rozumiem, że ma taką opinię, jednakowoż ona nie ma wpływu na moje życie (zresztą podobnie jak opinie większości obcych mi ludzi :)).
UsuńAż sprawdziłam, czy w tym poście pisałam coś o grobach. Nie, czyli dobrze myślałam :D Lubię chodzić po cmentarzach. Lubię zapalać świeczki bliskim. Nie wiem co dla Ciebie jest głębszym przesłaniem, więc trudno mi się odnieść. Masz na myśli jakiś przesąd?