2071. Poniedziałek.

Pomyślałam nagle o Fishu, czy obudził się na Hebrydach Zewnętrznych. Może dzisiaj nawet bym chciała obudzić się na Hebrydach Zewnętrznych.
___
edit 18:50 dzień pracowniczy był gęsty — z biura do Biura i nasiadówka przy rozmowach o pracę. Nieprzyjemna rzecz, szczególnie, gdy siedzi się w centrum panelu. Ale poszło. Zamiast spieszyć się ponownie z Biura do biura, przystanęłam w zapoznanej w piątek kawiarni i rozpłaszczyłam się na chwilę z kawą i tartoletką owocową. Po południu Kochany przyjechał do miasta, poszliśmy zapłacić za ubezpieczenie Babci (tuż przed naszym spotkaniem, zostałam złapana za rękaw przez nieznaną panią, którą mi oświadczyła you look stunning!; bardzo to było miłe, sękju weri macz) i podjechaliśmy w inne miejsce, kupić prowiant koci, gdyż małe myszy mają wielkie brzuchy. Przy okazji do Costy, kawa dla Kochanego, smoothie dla moi. Patataj do domu, Kochany wziął się za gotowanie obiadu, ja wzięłam się za czekanie, i tak do jestem już po nagrodzie, bo umierałam, a wątróbka przywróciła mnie do świata żywych.
___
edit 20:30 Myszy były na ogrodowym treningu, Fred dokupił dzisiaj kolejną smycz automatyczną, więc także Bronia zażywała więcej swobody. Koty dobrze bawiły się w ogródku, aż zauważyła nas Anne i podeszła zagadać do sąsiadów. Wyniknęła z tego bardzo miła rzecz, która jest remedium na poranne rozważania. Rano bowiem doszłam do definitywnego postanowienia, że hotel dla kotów w czasie naszej nieobecności nie wchodzi w grę; myślę, że w ułożeniu sobie tej sprawy pomógł mi prezent od Ka. Zainstalujemy kamerkę, rozłożę parę podkładów w newralgicznych miejscach i dziewczyny będą się czuły znacznie lepiej mogąc przebywać w bazie, którą znają (Mania oczywiście zasika pół Kuchniosalonu, trudno). A skoro w mojej głowie wykiełkował już rozumny plan rozglądania się za opiekunem, zaczęłam od pierwszej nadającej się do tego osoby, od Anne. I od razu trafiony. Anne sprawdziła kalendarz i może zaglądać do dziewczyn.