2109. Czwartek oj.

W pracy spokojniej, niż zakładałam, choć (konieczne) mielenie ozorem wychodzi mi bokiem. Kochany mój był tak dobry, że rano podrzucił mi drugie śniadanie (czekoladowe krłasanty, kajzerki i banany z Tesco), potem pojawił się o czwartej, żeby mnie uwieźdź do miejsca, gdzie kupiliśmy suchą karmę dla naszych myszy. Zupełnie niespodziewanie przy tej okazji, przemieszczając się między sklepem zoologicznym i Costą, napotkaliśmy mojego byłego szefa z pierwszej pracy w Irlandii. Albo on nas napotkał, bo zagadał, gdy byliśmy odwróceni plecami. No cóż, wiadomo, demonizuję, ale uważam, że trawa zdecydowanie mu nie służy.

Czyli była kawa z Kochanym. Lubię tak: siedzimy wygodnie w jakimś kącie, poruszamy tematy bez ładu i składu.

Wykupiłam ubezpieczenie podróżne na następny rok (kolejna sprawa przed wyjazdem odhaczona).  

Naokoło obiadu obejrzałam mietczynskiego, temat bida posiłków. Od razu przy pierwszej "potrawie" przypomniało mi się, że babcia Mania z całą pewnością zalewała czerstwy chleb czarną herbatą (kiedyś czarna herbata była herbatą jedyną) i tak jadła go na ciepło. Świta mi, że ja też tak go jadłam i również mi smakowało. Dawno to było, ciekawe jak niektóre rzeczy zupełnie zacierają się w pamięci, a potem wyskakują znienacka :)

Wyszliśmy na spacer z Kocóreczkami akurat przy zachodzie słońca, po siódmej: szarość i ziąb, czuję, że coś mnie bierze (dziewczynki za to biegają na wszystkie strony i ekscytują się obserwacją osiedla, które jest całym światem; w ogródku rosną nam kanie).

Kochany rozmawiał z dawnym znajomym, Zielonym, który znany jest również Teatru (mała Ziemia; zagadka wyjazdowa: spotkamy się z Zielonym? możliw). 

Albo to wychłodzenie, albo zmęczenie wynikające z napięcia uwagi w pierwszej części dnia (są jeszcze gorsze opcje: w robocie wirusy fruwają po biurze jak drony nad Polską), w każdym razie łeb mi pulsuje, medytacja podkołdrowa jest najwłaściwszym wyborem. Orewłar.