768. Ę-ą i koniec ograniczeń.

Szczęśliwość mnie ogarnęła po zajęciach z rozwoju, gdyż okazało się, że pracę w grupach możemy obgonić raportem napisanym we dwie, z Marchwą. Marchwa też wyraziła entuzjazm i każda z nas mogła się udać do swoich zajęć, ona do robienia obiadu, ja do kompletowania stylówy na wyjście. Gdyż ponieważ lodówka nam świeciła pustkami obiadowemi i w związku z tym postanowiliśmy jeść na mieście. Fred połączył w swoim outficie konsumpcyjnym cztery rodzaje krat, ja wbiłam się w nowy, obcisły dżins oraz pasiasty sweterek i wyruszyliśmy do Carlingford, do ulubionego miejsca jedzeniowego. Oto onoż:

Po konsumpcji był krótki spacer do mola.

— Przynajmniej nie wieje, rzekłam mężu szczelniej ogacając się szalem.
— Aczkolwiek ta wilgoć generuje wychłodzenie, odparłże on, czemu w sumie trudno się dziwić, wziąwszy, co miał w tym czasie na sobie (a nie były to rzeczy tanie).

Do domu wróciliśmy z przystankiem na zakupy w Tesco. Podejrzana sprawa, że w Lidlu nie było ani naszego chleba, ani solidnych mięs. Nie wiem czy to ma jakiś związek z odwołaniem większości obostrzeń covidowych w tym tygodniu, ale tak się zgrało. Kochany wracając w nocy z pracy w Swords widział dzikie tłumy posobotnie wylewające się z pubów, a my jak te dwa niedoinformowane dudki dopiero w drodze do miasteczka za siedmioma pagórkami uświadomiliśmy sobie, że ostatnio w Il Forno nie sprawdzano nam paszportów covidowych. Pierwszy raz od 2 lat swoboda i szał ciał nastąpiła w Republice. Być może więc i słusznie w drodze towarzyszyły nam Nowe sytuacje (1983) i Nieustanne tango (1984). Jest kilka muzyk, których mogę nałogowo słuchać jadąc przez Irlandię, bo kojarzą mi się z tym krajem i jego klimatem, wśród nich The Pogues, Rory i ... Republika.

Wieczorem gadu gadu naukowo-towarzyskie z Marchwą, ustaliłyśmy między innymi kierunek diagnoz. Miło, gładko, ta niedziela wprowadziła mnie w świetny nastrój.

194. Niedziela wyborcza.

Rodzice z samego rana ustroili się odświętnie i wyposażeni w maski oraz rękawiczki żwawo pomaszerowali do urny wyborczej. Ich zdjęcia gotowych do tej akcji przywitały mnie o poranku razem z Rysiem pacającym mnie łapką po policzku. Większość dnia leje i mamy niedzielę na przeczekanie. Gotuję młode ziemniaki, które dostaliśmy od Katlin, w łupinkach jak mi poradzono, żeby doświadczyć całej wspaniałości smaku.

Skończyłam lekturę biografii Ciechowskiego pióra Stelmacha Lżejszy od fotografii (WL, 2018). Trochę brak w wypowiedziach balansu pomiędzy realiami a zachwytem, jak to w Polsce — o zmarłym w samych superlatywach, chyba że to Stalin lub Hitler. Nie chcę powiedzieć, że Ciechowski na tę krytykę zasługiwał, po prostu jestem pewna, że balans byłby inny, gdyby wywiadujący nie musieli się pod swoimi wypowiedziami podpisywać.

Z okazji wyborów zjedliśmy pod wieczór budyń waniliowy, tyle, że bez soczku. Jeszcze chwila rozmowy z mamą — ona zawsze przy wyborach twardo siedzi przed tv i przeżywa. Tymczasem my znudzeni komedią z de Funesem, porzuciliśmy ją, żeby na na ninatece obejrzeć Operę o Polsce Piotra Stasika (2017). Było warto. Krótko, dosadnie, o tym jak jest.

193. Ostatnia sobota czerwca.

Smarzowski na dobranoc powoduje ciężkie sny. Z rana wita mnie deszcz, bure chmury cały czas przetaczają się nad wybrzeżem, a przy śniadaniu naturalnie pojawia się kwestia wczorajszego pytania, które nie było takie tylko sobie. To ważna sprawa i właśnie nas o to zapytano. Fred mówi też, że ślub wisi w powietrzu, taki jaki i nam się podoba, na własnych warunkach. Sieć otworzyła mi oczy na wszechobecność konformizmu i postawa Ka nie może mi nie imponić. Fajnie, że razem z Fredem znamy takich ludzi. Mamy szczęście.
___
edit 23:20 Dostaliśmy dziś jasia wędrowniczka — pomimo niesprzyjającej pogody i w zasadzie nie potrzebując pilnie niczego z miasta, pojechaliśmy, żeby pojechać. Pożytek taki, że mam nowe tusze do drukarki, które zaraz mogą się przydać. Po obiadokolacji w postaci kopiastych talerzy makaronu z pesto, oglądamy Moją krew, twoją krew (1986) Kostenki, dokument dla BBC o polskim roku tamtego okresu. Jak w tytule, Republika góruje.

188. Wybory.

Oddane głosy nadaliśmy w kopertach na poczcie przy West St. Dzień był coraz bardziej parny i chmurny, ale gdy maszerowaliśmy w tamtą stronę, akurat nie padało. Otwarli nasz TK Maxx, kolejka na zewnątrz była taka, że przenosimy wizytę na kiedy indziej. Zakupy ograniczyliśmy do minimum, po powrocie Fred zrobił wczorajszego rosołkowego kurczaka w dzisiejszym sosie słodko-kwaśnym do ryżu, a potem już tylko prysznic i popołudniowe fikanie nogami w łóżku, z książką (można fikać, bo Ryszard Kot śpi kilka godzin na laptopie w kuchni). Lżejszego od fotografii czyta się mi świetnie (jestem w III części, skończyłam podrozdział 22, podrozdziały są numerowane od tyłu), wszystkie "w studiu" i "w radiu" są poezją dla ucha i oka.

186. Niewyspanie, rocznica, sztorm.

Wczoraj, czyli dzisiaj, nie mogliśmy zasnąć. Po skończeniu Trzech panów wróciłam do biografii Ciechowskiego Stelmacha porzuconej w zeszłym roku po pierwszym znurzeniu kilkudziesięcioma stronami lektury. Tak zeszło do wpół do drugiej w nocy. Fred siedział nad laptopem do trzeciej, potem wierciliśmy się oboje w łóżku, aż po nosach zaczął nas smyrać świt.

Pogoda jest zdradliwa, za oknem słoneczko, ale krótko po tym jak wstałam zaczął wiać bardzo nieprzyjemny wiatr. Przed południem Fred wyjrzał przez okno w kuchni i odkrył, że Katlin i Majk obchodzą złote gody — nad ich oknem wisiała taka informacja wypisana wielkimi literami. Skoczyliśmy do Termon, bo na szczęście od poniedziałku jest już otwarty lokalny gift shop. Wybraliśmy dla nich dyfuzor do olejków eterycznych w kształcie zmieniającej kolory lampy (Newgrange Living) i olejek o zapachu trawy cytrynowej. Wręczyliśmy im prezent od razu po powrocie, zastając tam przy okazji najmłodszą siostrę Katlin, która też wpadła z prezentem. Oczywiście musieliśmy posiedzieć w salonie na little chat o wszystkim.

Wiatr przerodził się w sztorm, który skutecznie unieruchomił nas w domu, zacina od południa, szeroko, przez cały kraj. Ryś po raz kolejny mnie zdumiewa ... wiedział o tym sztormie od samego początku, gdy tylko przyszedł z rana mnie obudzić w celu konsumpcji paszteciku. Po posiłku, zamiast zwyczajowego spaceru, zasiadł na parapecie i wpatrywał się w śliczne, prawie bezchmurne niebo. Poszedł spać na łóżko i dopiero po lunchu poprosił o otworzenie drzwi. Gdy południowy wiatr zawiał mu prosto w pyszczek, plany na popołudnie zostały przypieczętowane. W twarz?! Mówię wam, idzie sztorm, a ja idę spać.

Wczoraj łudziłam się, że zakończę Sagę puszczy, czytanie o podłości ludzkiej mnie jednak przerasta. Tylko Ochrona, zostało kilkanaście rozdzialików, codziennie poczytam tyle, ile dam psychicznie rady. Za to Lżejszy od fotografii (WL, 2018) zaciekawiła mnie, skończyłam podrozdziały 42-37. Mam nadzieję, że infantylność wypowiedzi córki Ciechowskiego, która spowodowała, że odłożyłam biografię na tak długo, nie pokona mnie za szybko. W czasie lektury mała przerwa na eklerka i cup cake, które po szóstej Majk przyniósł nam z rodzinnej imprezki przeskakując między kroplami sztormowego deszczu. Wiatr ma się nasilać do północy.