1089. Stany.

Mój mózg działa bardzo dziwacznie. Położyłam się wcześnie spać, zrypana jak koń po rodeo. Spałam nawet nieźle, aż do wczesnego poranka: obudziłam się o trzeciej w nocy, pokręciłam, w końcu ze smartfona weszłam na stronę dr Martensa i jako mój mąż zapytałam czy wszystko ok, bo jeszcze nie dostałam cynku, czy wysłali buty, czy nie. Musiałam to zrobić, inaczej nie zasnęłabym do szóstej. Zrobiłam i zasnęłam snem sprawiedliwej.

A na zewnątrz szron przykrył wszystko, pełnia księżyca, w drodze do miasta bezwiednie zaczęłam mielić w głowie tekst Gałczyńskiego Wróci wiosna, baronowo i oczywiście podzieliłam się tym z Fredem, żeby i on miał ten sam soundtrack. W pracy tym razem świąteczne wieńce były robione, swój przywiozłam do domu z myślą podarowania go Annie. 

Fred przyjechał po mnie wczesnym popołudniem i tak sobie sunęliśmy z powrotem przez jasny, mroźny krajobraz (próbowałam dojrzeć, czy na Donardzie już śnieg, ale góry Mourne nadal spowite były chmurami od których nikaj nie szło ich odróżnić). Timing mieliśmy bezbłędny: przy wjeździe na nasze osiedle w uliczkę zapakował się kurier. Marzenie Freda, że to mogą być jego buty zostało spełnione (czyli niepotrzebnie pisałam do Doca o trzeciej w nocy). Było mierzenie obuwia, oraz okazanie prezentu mojej mamie (akurat wyszła z pracy, w Polsce też słonecznie). Zrobiłam obiad, zjedliśmy i ... poszliśmy spać. Obudziliśmy się po zachodzie słońca, żeby zacząć w kuchni wielkie dyskusje o wszystkim (bo nie umiemy nie gadać). Od czasu do czasu wyglądam na zewnątrz sprawdzając, czy sąsiadka wróciła, bo wieniec nadal nie został wręczony i marznie w aucie.
___
edit 23:15 Staroć obejrzeliśmy, Na wschód od Edenu (1955), całkiem ciekawą, przynajmniej do połowy, bo wątek matki jest dobry.

1030. Podsumowania i refleksje.

Ach, przed wylotem suchy kaszel nagle znikł. Puf i nie ma. Pomyślałam sobie, zajebiściem! to nie biorę thiocodinu. Ech, naiwna, wystarczyło, że wszyscy weszli na pokład i ruszył nawiew. Sądzę, że gdyby  pasażerów tego lotu powołano na świadków, bez problemu rozpoznaliby mnie po kaszlu. Próbowałam rozproszyć się lekturą Zielonego człowieka Amisa, niestety gdzieś za Holandią zgasili mi światło (gdy kupiłam tę książkę wydaną w serii Salamandry, autor jeszcze żył, bo to w sierpniu było, ale dawno i w T-cy). Pełnia Myśliwego rozświetlała morze, chmury przykrywały tylko niewielką część Zjednoczonego Królestwa, więc mogłam z wysoka podziwiać Europę, jak ją toczy rak zanieczyszczenia świetlnego. Widziałam latarnię morską na Howth omiatającą wodę, i dywan Dublina na horyzoncie. W czasie lotu, gdy już nie czytałam, zdarzyło się coś dziwnego. Miałam wrażenie, że na czoło i prawe oko opadły mi  drobniusieńkie, kłujące igiełki. Oczywiście, nic takiego się nie wydarzyło, ale było to bardzo realistyczne odczucie, a chwilę później zaczęło mnie boleć prawe ucho. 

Kochany czekał na mnie z bukietem róż i razem z Grechutą Markiem pojechaliśmy na północ. Zanim zdążyłam przeczytać zawiadomienie o podwyżce czynszu od listopada, wziąć prysznic, dostać w prezencie pasiastą bluzeczkę Hilfigera, wypić herbatę i położyć się spać, było już po północy.

Ryszard pojawił się później, przez półsen słyszałam, że zjadł, pospał w nogach, rano wybył na obchód. Trudno się kotu dziwić, noc bezwietrzna, jak w Polsce.

Wracając jeszcze myślami do wizyty w matczyźnie ... nie wiem tak naprawdę, jaki jest stan babci Mani. Wyobrażałam sobie, że jest gorzej, tymczasem jej głos brzmiał silnie, ma opiekę, nie straciła apetytu. Rodzice i zwierzaki również nie tracą fasonu, tylko po Malince bardziej widać upływ czasu (Fred także to zauważył podczas ostatniej wizyty; poznał ją przecież, gdy robiła dzikie rundy po podwórku). Odkąd umarła Zosia, Malinka zrobiła się bardziej ociężała, większość czasu spędzała na dworze grzejąc się na słońcu lub nurkując w wielkim kopcu opadłych liści.

821. Paddy's Day Two.

Aś miała covida. Już nie ma, zresztą covid (podobnie jak sąsiadkowy) leciutki. A skoro nie ma, to informujemy ją o naszych pragnieniach wędrownych, które staną się ciałem, jeśli nie zakichamy się i nie zaplujemy po tym Patryku.

Po śniadaniu wygmyraliśmy się bowiem do Drołdy zobaczyć paradę, która nie była tak duża, jak się spodziewałam, ale byli szkoccy kobziarze z hrabstwa Down i ukraińskie flagi. Ludzi multum, jak na Temple Bar. Pogoda względna, byłam ubrana w owcę na owcy, więc nie odczuwałam zimna, niemniej podwiewało.

Fred zaparkował samochód na Shamrock Villas, wracając tam z parady szliśmy przed rodziną mówiącą po czesku, w której monologowano prostymi zdaniami o tym, co Ukraińcy dostają za darmo. Podobno w pubach 2-3 piwa dostają, po czem interlokutor próbował pobudzić połowicę swą do matematyki zadając jej pytanie ile by to było piw, gdyby odwiedził 10 pubów. Dopiero, gdy rodzina nas wyminęła zauważyłam, że najpewniej byli Romami. Spojrzeliśmy z Fredem po sobie ... strasznie jest wykluczający ten nasz język wielokrotnie złożony; ludzie, którzy nas podsłuchują, muszą przeżywać męki.

 

Spacer paradowy niespodziewanie mnie zużył, po obiedzie wybrałam się na drzemkę i przespałam przynajmniej godzinę. Obudziłam się w sam raz na rozmowę z Kaś Matką Kotom, która powoli przenosi się do nowego mieszkania. Rozmawialiśmy też z tatkiem i tak jak zleciało do późnego wieczora, więc miałam w głowie miejsce tylko na lżejszy film. Padło na Szablę od komendanta (1995), ale za obopólną zgodą przerwaliśmy brnięcie do końca (wymiękłam przy pierwszej dłużyźnie). Kolski ma dziadygowe poczucie humoru, a to jeden z jego słabszych filmów.

Za oknem cicha pełnia, o zmierzchu ptaszki gadają romansowo.

762. Dobrze.

Pełnia dzisiaj, księżyc nie pozostawił wątpliwości, gigantyczny łysy łeb przywitał nas o poranku oraz prowadził do domu po południu. W robocie robota, klikałam, poszłam na pocztę, dzieciaków brak, w przerwie przysiadłam z kawą na zewnątrz Caffè Nero (jasno i bardzo chłodno). Z nudów sprawdziłam, czy wyniki egzaminu przypadkowo nie zamajaczyły na horyzoncie. No i proszę, 21 na 25 punktów, z łatwością zgubiłam cztery punkty, a to jeszcze nie koniec, zbiorcza ocena za moduł przede mną. 

Skończyłam pracę wcześniej i z przyjemnością udałam się do Bootsa, żeby kupić jakiś łagodny szampon, potem Kochany zwinął mnie sprzed centrum handlowego, pojechaliśmy do TK Maxxa, kupiłam kolejny duży szal Fraas (fason identyczny jak ten od Freda, tylko kolor bardziej codzienny, jasnoszary) i kamizelkę Polo Lauren w romby. Wróciliśmy do domu pilotowani przez Łysego, mąż zrobił obiad, wieczorem z kotem na kolanach obejrzeliśmy Cud purymowy (2000) i Fredowi oko płakało od tego. 

Szczęściara ze mnie, wiem.

493. Wczesny weekend.

Od instytutu do dziekanatu, od dziekanatu do archiwum. Ale odbierają moje telefony, każda osoba jest miła i udziela mi sensownej informacji, która pozwala działać dalej. Uniwersytet Wrocławski rules! Mail do archiwum napisany, czekam na wiadomości co ja tam mam w papierach, bo już mi się zapomniało. W drugiej uczelni zawsze jestem drugą dzwoniącą w kolejce, madżik, ku⋰wa. Mail z zapytaniami wysłany i nawet dostałam odpowiedź, ale nadal jestem (tym bardziej) zdegustowana.

A wszystko to dlatego, że Sziwan nie miała dzisiaj czasu na zajęcia i spiknęłam się z Luizą, która mi powiedziała, że mogę się zająć czym tam chcę, tak jak ona, no to się zajęłam.

Rikardo wczoraj po śniadaniu zniknął i wrócił, gdy było już ciemno, żeby wylizać michę wołowinki. Dzisiaj zaś po spacerze spanko w pieleszach i udawanie grzecznego kotka, po południu spacer-dom-spacer. Sama uległam nieco temu trendowi i zaczęłam weekend wcześnie — jak już zrobiłam, co mi się umyśliło do zrobienia, zadzwoniłam do domu (tata upodabnia mi się do Freda, nosi kaszkiet i jaskrawy szalik), żeby zapytać babcię jak rośnie mój fikus. Podobno zamienił się w drzewo. Po rozmowie wybyłam nad morze, zjadłam obiad i wskoczyłam pod prysznic. Resztę popołudnia spędziłam w szlafroku, grzejąc się w słoneczku i snując katastroficzne myśli. Fred wrócił po dziewiątej, zjedliśmy po kawale lazanii. Już dobrze. Małżonek nieprzytomny po kilkugodzinnej podróży, ale w drodze zatrzymał się, żeby popatrzeć jak statek wpływał do portu na Boyne. Pink Moon powoli zbliża się do pełni.