234. Buuu.

Kurzonki mnie napadli. Wczorajszy spacer nic nie miał z tym wspólnego. Przed wyjazdem, na prostej drodze we własnej kuchni nieodpowiednio postawiłam stopę. Bardzo to upierdliwe, trudno jest siedzieć, mam focha i nic mi się nie chce.
___
edit 21:30 Małżonek nosił dzisiaj skarpetki w małpki. W bólu trochę pomógł mi gorący prysznic i spacer nad morze. Nad morzem mnóstwo zielonej sałaty, wyrzuconych na piasek meduz i niebo coraz bardziej zachmurzone. Fred jedzie na basen na ósmą, a ja mam w tym czasie drugi dziś chit-chat z Anną (pierwszy był przed spacerem). Dwaj chłopcy ponownie zainteresowali się naszym ogrodem, i Anna spłoszyła ich pukając w okno zanim wyszłam z kubkiem herbaty w ręce zapytać najuprzejniej, o co się rozchodzi. W efekcie stojąc w ogródku pogadałyśmy sobie o tym, jakie te dzieci dziwne nowadays. Jestem ciekawa, co ich zainteresowało, bo przez okno odniosłam wrażenie, że tłumaczą sobie zasady jakiejś gry.
___
edit 22:30 Przed dziesiątą wychynęłam z domu zaniepokojona, że Fred nadal nie wrócił. Skończyło się półgodzinną pogadanką o zmroku w ogródku Anne, z nią, jej mężem, Fredem i Katlin, oraz zapisaniem się na pierwsze w życiu zajęcia jogi.