Fred wrócił z pracy po pierwszej w nocy. Kupił mi w prezencie dziwaczny top, różowe moro European Culture. Po południu, chodząc w samej bieliźnie (gdyż nie chcę sobie pobrudzić nowych spodni od żony) zrobił dla nas obiad.
Po wczorajszej przerwie wróciłam do książki Halber (Fred dostał ją kiedyś tam od znajomej Słowiańskiej Faszystki). Początkowo autorka dość się ślizgała, widać było wysiłek, żeby w to nie mieszać patorodziny. Ujęła mnie jednak, że jasno pisze o poczuciu pustki. A na końcu bum, o najciekawszym, o nawrotach, na zaledwie kilku stronach. Nie wiem, co o tym myśleć. W każdym razie czekając na męża na parkingu przed basenem, pyknęłam Halber do końca. Potem wróciliśmy do domu przez ... Dunleer, gdyż ... ja prowadziłam. Trójeczka, czwóreczka, ja jak mysz spocona, mąż władczy ;).
Niespodziewanie rozpogodzony wieczór jest bardzo ciepły i bezwietrzny, przed zawinięciem do domu zjeżdżamy na chwilę do portu. Cisza, na skałach kormorany gadają przed snem, a w oddali migają światła masztu na Ravensdale i miasteczka w Północnej.
Do zielonej herbaty zajadam właśnie wczorajszy placek, czyli rogowol (słownik babci Mani).
Jest plan wstania jutro o piątej. Rano.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.