Nie dzieje się nic godnego uwagi. Po zakończeniu serii z McKenzie (dopiero wieczorem uświadomiłam sobie, że w ostatnim odcinku grała Glynis Barber, nie poznałam jej) przerzucam się na starsze marple, więc oto obejrzałam Uśpione morderstwo (1987) z Joan Hickson. Kreowana przez nią postać jest zupełnie inna, młodzi aktorzy grają jak drewna, ale panna Marple jest intrygująca. Miałam też ogromną ochotę na seans Zwierciadła ... (1992), o którym ostatnio wspomniał Hebius, ale film zaciął mi się na reklamie. Była to irlandzka reklama społeczna w której odkryta rura gazowa krzyczała wesoło hej, Dave, nie spodziewałeś się mnie zobaczyć?. Po jeszcze dwukrotnym jej obejrzeniu, z rozpędu obejrzałam następną — kanarek przypominał, żeby raz do roku robić przegląd boilera i komina. Albowiem Tommy McAnairney straciwszy wielu swoich krewnych (kanarków, oczywista) w czasie pracy w kopalni, postanowił śpiewać tradycyjne ballady na temat zatrucia tlenkiem węgla.
Kocham ten kraj.
Jednakowoż po bezwiednym doborze repertuaru muszę stwierdzić, że mam dzisiaj w głowie kisiel wiśniowy.
Fred zaczął zmianę jako prawie dzienną, liczę, że wróci przed północą i pogłaszcze mnie po głowie przed snem.
Po "Zwierciadle..." (Claire Bloom lekko mnie rozczarowała, ale za to pani Bantry była dobrana świetnie) też nabrałem chęci na inne ekranizacje z Joan Hickson.
OdpowiedzUsuńI kisielu bym zjadł :D