249. Niespodziewanie Belfast.

Belfast wygląda tak, jak brzmi. Belfastowo. Jakby miasto było nie do końca obudzone, nie do końca postanowiło, że dzisiaj nie będzie zamachu. Mężowi niespodziewanie wypadła kolejna robota, a ponieważ musiałam sobie kupić matę i kocyk na już, wygramoliłam się z łóżka po piątej, żeby mu towarzyszyć. 

Tak więc Belfast. 

Fred poszedł na dziewiątą do pracy, ja wyruszyłam na poszukiwania kocyka. Przy okazji do zapamiętania trzy zachwyty outfitowe: 1. starszy pan z białą bródką, z laseczką, w garniturze a la wszystko z innej parafii, w kapeluszu i zimowych rękawiczkach, 2. pan 55+, rowerzysta, łysiejący, na górze w sportowym wdzianku i skąpych szortach, na dole w sportowych butach, pomiędzy tymi krańcami jego jestestwa kabaretki z dużymi oczkami, w kieszeniach dłonie z różowymi tipsami na trzy cm, 3. rodzinka 2 + 2, chłopiec nosi opaskę na włosy od młodszej siostry, opaska jest w kolorach tęczy.

Po sąsiedzku z TK Maxxa zaszłam do hmv w Donegal Arcade. Szukam fajnych płyt, a gdy w końcu znajduję Gallaghera na półce irish locals, kupuję ... cztery, bo zniżki były. Rory Gallagher (1971), Tattoo (1973), Fresh Evidence (1990) i pośmiertna składanka radiowa BBC Sessions (1999). Za wszystko zapłaciłam mniej więcej tyle, co za jeden album, czyli może i jestem bezdzietną lambadziarą z kotem, ale za to jaką oszczędną! Mogłam wydać £33, a wydałam tylko niecałe £12. Do tego należy dodać jeszcze kawę z ciastkiem w Caffè Nero na Royal Avenue i późny lunch w Bob & Berts na 57 Fountain St. I moknę. Kilka razy bez znaczenia, raz porządnie. Czekając w samochodzie aż Fred skończy pracę, doczytuję Rok królika Bator do 154 strony. Nie mam siły dokończyć rozdziału. Nie mam siły rozwinąć kocyka. Wszystko inne jutro, dziś jeszcze prysznic.