Dawanie kotu tabletek to mordęga. Pierwsza technika spalona — mieszanie tabletki z jedzeniem i tak skończyło się wpychaniem kawałków do pyszczka i burczeniem (jego, ja starałam się nie kląć). Dzień jak zapalenie płuc po antybiotykach. Nudy. Spać.
Piątek.
Powoli dla kota staje się jasne, że jego matce odpierdala. Kobieta chodzi za nim z rana i wpycha mu pasztecik do gardła. Poza tym na zewnątrz jaśniej, mąż cały dzień w domu, też może patrzeć na kota załamanego zakazem wyjścia na dwór. Po obiedzie zakupy spożywcze. Bez powodzenia usiłuję się dodzwonić do SWPS-u.
Sobota.
Noc była chłodna. Tymczasem już z rana rośnie mi frustracja. Inna technika, łapy posmarowane masłem z lekarstwem. Kot nie myje się od razu, pewnie gorzkie, też byłabym mną rozczarowana. Nie mam pewności, że odpowiednia porcja leku zostaje w pyszczku. Jestem zmęczona tym obowiązkiem.
Skoro Rysio nadal żyje będzie dobrze :)
OdpowiedzUsuńJest bardzo zmęczony, ale dzień za dniem daje radę :)
Usuńsprobuj wepchnąć i dotknąć czym mokrym noska może przełknie. Koc wskazany albo torba z zasuwakiem żeby wystawała głowka. Solina. Wiem, ze drastyczne...
OdpowiedzUsuńJutro mąż spróbuje załatwić sprawę, podpowiem mu to rozwiązanie. O dotykaniu nosa już sąsiadka Anne mi mówiła. Dziękuję :) Nie nadaję się do torturowania ...
UsuńAh i jeszcze - co to to SWPS?
OdpowiedzUsuńUniwersytet Humanistycznospołeczny, mam z nimi sprawę.
UsuńAaa... No patrz, wujek Google podpowiadał, ale akurat to - skoro jesteś w Irlandii - wydało mi się zupełnie nieprawdopodobne :D
Usuń