261-263. Trzy dni w skrócie.

W czwartek tatko uczył się używać messengera na swoim nowym-starym telefonie, which is good, gdyż rozmawialiśmy o tym i owym.

Fred wieczorem pojechał do pracy, Rysio drzemie na laptopie, a ja oglądam stare reklamy papierosów i valium, oraz program o przebrzmiałych modach z lat 70-tych (makramowe kwietniki, pet rocks, hustle dance, 8-ścieżkowe kasety i włosy na Dorothy Hammill). Ochotę na ramotę realizuję w postaci filmu Od dziewiątej do piątej (1980) z Dolly Parton. W nocy pochłania mnie genealogia z zatrzęsieniem prababć o imieniu Marianna i paroma odstępstwami od normy w rodzaju Sobertyana. Sobertyan Sobos. Siedzę nad tym do dnia następnego.

Piątek ze względów technicznych (oboje jesteśmy niedospani) zaczął się około południa. Sprawdziłam, czy tatko wie, gdzie nacisnąć, gdy dzwonię na messengera. Wie! Na obiad pojechaliśmy "na miasto", najwyraźniej jako Holendrzy (tak nas otagowała Irlandka z Ashbourne siedząca za moimi plecami w Il Forno na West St). Odkryliśmy nowe miejsce z włoską kuchnią. Nie mogłam wciągnąć makaronu do końca i przywiozłam trochę do domu. Zrobiliśmy zakupy spożywcze, a jako ogrodowi straceńcy kupiliśmy po krzaczku ozdobnej szałwii, rozchodnika o ciekawej czerwonawo-brązowej barwie i oryginalnie kwitnącego pierwiosnka Viala. Dostałam od Freda lniany, grafitowy szalik Lacoste, gdyż skarpetek i szali nigdy za wiele. Przez cały ten czas łaziła za nami tęcza. Gejowski kraj. Piątek kończę po północy dojadając włoski makaron i goląc stary szalik Freda, który notorycznie sobie przywłaszczam.

W sobotę pobudka po dziesiątej. Dzień zachmurzony, ale przyjemny, pranie wylądowało więc na sznurku w ogrodzie. Ogarniamy się spokojnie, bo nic nie musimy. Jestem odświeżona po prysznicu, w planach jedynie wieczorny spacer nad morzem, gdy już wyschną mi włosy.