Słońce zachodzi nad Oldbridge.
— Widzieliście to?!! Krzyczę do niego: człowieku, uważaj! Ale za późno. Może nie śpiewał tak ładnie jak my, wrony, ale dobry był z niego little paddy. Jeszcze nie dalej jak godzinę temu o pogodzie rozmawialiśmy. Poor little chap. I po rudziku. Chamie jeden! Ptakożerco! A żeby ci w gardle stanął! Morderca! Morderca!!!
— No i proszę, przez to wronie gadanie straciłem apetyt ...
Cisza w ogrodzie.
— To znowu wy? Bez oskarżycielskich spojrzeń. La la la la.
Księżyc wschodzi nad Drołdą.
Oj tak, wrona krzyczała tak, że gdyby dało się krakaniem zabijać, kot generał byłby już dawno martwy. A tak, tylko biedny rudzik pozostał na ścieżce ze sztywnymi łapkami wyciągniętymi ku niebu.
OdpowiedzUsuńWydarzenie było niespodziewane. Wrona może zaświadczyć, że nikt nie zna dnia ani godziny. Myślę, że to o tym prawiła potem swoim koleżankom.
Usuń