692. Wróbel.

W nocy tupanie kocich łapek po kuchni wyrwało mnie ze snu. Fred wstał, sprawdził, zakomunikował, że Ryszard pewnie coś przyniósł z dworu. Na tym się nie skończyło. "Coś" usłyszałam po śniadaniu, akurat mąż zadzwonił z drogi, żeby mi powiedzieć, że na bank mamy w domu ptaka, który schował się pod tapczanem. Próbowałam go stamtąd wyciągnąć, ale tylko zobaczyłam jak fruwa mi nad głową. Zamknęłam kuchnię, żeby Ryszard nie dokończył dzieła i zajęłam się tematem po pracy — ponad 45 minut uganiałam się za wróblem, który na piechotę uciekał przede mną po podłodze. W końcu próbując się schować wpadł w zastawioną przeze mnie na samym początku tej partyzantki pułapkę. Spróbowałam go napoić, podrzuciłam mu prosa i do jutra przetrzymam w łazience. Wiem, że to dla niego ogromny stres, który może się źle skończyć, ale wypuszczenie go po zmroku to prawie pewna śmierć w Ryszardowej paszczy (już raz napytał sobie biedy nieostrożnie wybierając miejsce do snu). Wróblowi nie wytłumaczę, że jest bezpieczny, powstrzymuję się przed ciągłym zaglądaniem do pudła i trzymam kciuki za jego przetrwanie.

Tak w ogóle to mam chore zatoki w sposób utajony, ale robiący swoje. Noce przesypiam głównie na wznak, z głową ogaconą poduszką. Miałam dziwny sen, w którym byłam z rodzinką uwięziona w państwie totalitarnym, którego batiuszka, skrzyżowanie Putina z Kaczyńskim, zmuszał nas do pisania prorządowych powieści ;)

Gdy wracałam z pracy autobusem, spotkałam Majkela. Pobrzękiwał butelkami, wysiadł na górce przed wsią. Źle z nim jest bardzo.

Zmęczona pogonią za partyzantem i ogólnie rozbita na kawałki stanem zatok, zjadam jednak cały obiad. A cały obiad na dzisiaj to u nas sklepowe kopytki i pieczarki podsmażone na maśle. W pracy też lunch był ok, bo pieczony ziemniak i kurczak w panierce. Dzień jest mokry, albo mżawka, albo deszcz, lub cichy czas przed deszczem bądź mżawką. Fred od dzisiaj wrócił do intensywnej pracy, na szczęście na razie to dzienna zmiana.