819. Wtorek piętnastego.

Czy są jakieś plusy bólu żołądka? I owszem, można np. ze smakiem zjeść na śniadanie pulpety w sosie pomidorowym, których nie zjadło się poprzedniego dnia na obiad.

Fred zaczynał pracę po południu i mógł mnie podwieźć rano do miasta, jak zawsze mijaliśmy szkołę, która teraz ma w oknach ukraińskie flagi. W Centrum się nam nieco zagęściło (Piter, Lion, Lia, Ifa), tym lepiej, skoro wracam do akcji dopiero w poniedziałek. W przerwie wyszłam do Moorland na zupę, taka ze mnie utracjuszka (teraz myślę sobie, że lubię to miejsce, bo mi przypomina polskie bary mleczne). Do domu wróciłam po piątej, Kochany był już w tym czasie w Dublinie, ale od razu było wiadomo, gdzie żesz się kręcił po odstawieniu mnie pod Centrum — w kuchni znalazłam nowy, wypasiony plecak firmy Costume National (w rozmowie messengerowej obiecałam mężowi za to klapsa).

Przy prasowaniu z Hebiusowego polecenia obejrzałam dwa odcinki Dalgliesha (2021) zatytułowane Shroud for a Nightingale. Faktycznie przyjemny snój kryminalny — garnitury, trzewiki, kamizelki, spinki do mankietów, naziści w rolach czarnych charakterów, ale nie jacyś tam współcześni naśladowcy, tylko klasyczni, po procesie w Norymberdze. Swoją drogą my też żyjemy w ciekawych czasach, i pomysły na szwarccharaktery już się z pewnością niejednemu pisarzowi kształtują.

A jutro będzie futro, zaczynamy Paddy's Weekend, pogoda ma być niezgorsza i jest wiele możliwości! Fred siedzi obok, w połowie jeszcze w mundurze (górna połowa) i właśnie mi mówi, że 5 lat temu zmarł Młynarski.