928. Raz dwa trzy.

Przygody z wejściami 112/110 spowodowały, że w polskim domu pojawiłam się po pierwszej w nocy. Wisienką na torcie piątku została nabzdyczona dziunia paradująca przy bramkach kontroli dokumentów we Wro, klasyka, szkoda, że w młodym pokoleniu (starsi mają wytłumaczenie, wojna, peerel, dwa kanały w telewizji, ale 25-letnia, a już bździągwa? Skund ona? No wiem, od tatusia i mamusi). Ech, zupa kapustkowa i sen. Zerwałam się ze snu po 4 godzinach.

Na egzamin wyjechałam przed 8 rano, w drodze tata zabawiał mnie opowieściami o tym, że dziadek, ps. Śliwka, żałował utracenia 6-strzałowej belgijki. 

Tym razem bardziej panowałam nad sytuacją i spotkałam, było nie było, znajomych: uścisnęłam zmaterializowaną Jujkę, porozmawiałam też z dwiema dziewczynami (z magisterki i z zajęć w zeszłym semestrze). Jujka mi wyjawiła, że mnie stalkuje na fejsie i uważa, że mój mąż ma świetny imydż (ba!). Najbardziej jednak rozbawiło mnie spotkanie z pewną .... blogerką. To miejsce jest zajęte, skłamała szybciutko czytelniczka ksiąg świętych i błogosławionych. Zaskoczyła mnie jej ... c(i)ałość (zupełnie inna od tej prezentowanego na insta, w zasadzie poznałam ją po złotych oprawkach okularów, poważnie mnie to zafascynowało). Ogólnie, pozytywne doświadczenie z trudnym do przewidzeniem wynikiem testu. Rozsentymentalniłam się. Lubię studiować.

Rano podobno było chłodniej niż zwykle, nie czuję tego, z popołudniowej drzemki przy Columbo obudziła mnie duchota niesamowita. Było głaskanie kotków, a pod wieczór spacer z mamą i Maksiem, zajadałam się wegetariańskimi gołąbkami i pysznym ciastem, oglądałam dokumenty z obrzydliwościami. Dużo szczęścia, teraz jestem zmęczona.