1095. Pomadka do całowania męża.

Mam taką. Rano zaznaczam Kochanego, żeby się inni nie pomylili.

Telefon mi głupieje i wysyła zawiadomienia, że już wykorzystałam limit połączeń internetowych, podczas gdy nic z tych rzeczy nie miało miejsca. Nawet raz próbowałam o tym rozmawiać z dostawcą, ale grafik miałam gęsty, więc frack it. Przed południem wyjechaliśmy z młodzieżą do Go Quest w Carrickmines  (fajna zabawa, byłam w grupie Dollies). Po powrocie trzeba było w pracy odsiedzieć jeszcze z dwie godziny, potem zajrzałam na główną ulicę w celu obczajki, co jutro kupić dla Luizy. Z kawą w ręce wróciłam do Freda, który już na mnie czekał, bo razem jechaliśmy do szpitala. Anna ma się chyba dobrze (nie widziałam jej, nadal obowiązuje limit odwiedzin, więc Kochany zaniósł jej wodę i zasięgnął języka; ocenił, że sąsiadka jest nastawiona na walkę). Obiad. Sprawdzenie, co u kotów (nie sądziłam, że Majkel dzisiaj wróci, ale jednak przed północą jego samochód stoi tam, gdzie zazwyczaj). Wiadomość od Martaszki o Aurze (co się pośmialiśmy z cudzego nieszczęścia, to nasze). Wyjazd do Ka&Jot, oglądanie Zeliga (1983), na odchodnym rozmawianie o psychopatii, jazda na dół mapy nocką, że oko wykol (-2°C). I tak wyszło, że nie dokupiłam dwóch książek oraz nie załatwiłam sprawy internetu w telefonie. Jak poskrobać, to i inne rzeczy zostały zapomniane (zapisuję drukowanie payslipu jutro rano). Super. Kończymy.