1107. Monies and other stuff.

Nowy dzień, nowe decyzje. Wyjechałam z rodzicami do miasta, żeby korzystając z okazji zajść do Santander i zlikwidować dogorywające konto. Kolejek w środku nie było, wizyta przyjemna (na zewnątrz coraz chłodniej, w środku ciepło, za biurkami siedzą schludni, ładnie pachnący ludzie), i tylko pani Monika próbowała odwlec działanie roztaczając mi wizję, jak to można zwolnić rachunek z opłat na jakiś czas, a potem do niego wrócić z nowymi pomysłami. Chwilę walczyłam z sentymentem (byłam ich klientką od czasów BZ WBK), dwie chwile zastanawiałam się, czy warto utrzymać konto z takiego to powodu, że kiedyś hipotetycznie mogę zachcieć płacić blikiem. Podskórnie czuję, że dziwnie jest nie mieć konta w kraju, bo to jakby mnie tutaj nie było. Z drugiej strony przecież mnie tutaj nie ma. Ludzki umysł działa zawile (rozmawiałam z mamą m.in. o tym, że ludzie mają ujowe życie, a po latach się im "przypomina", że wcale nie, co tylko jest wskazówką, że z lekko ujowego zrobiło się im pogłębienie ujowo, a wspomnienie jest konfabulacją, mechanizmem obronnym). Likwidacja trwała minutę. Na pożegnanie do końca roku mogę skorzystać z oferty 180 tys. pożyczki :D Złotych, of course.

Kontynuując temat finansowy: zapłaciłam za seminarkę.

I jeszcze: Fred mnie poinformował, że zapomniany kupon lotto wygrał nam €60. Ba! 

Bimbałam, wertowałam genealogię, jadłam słodycze, nawijałam. Tymczasem Kochany już w pracy. Zanim zlecenia rozmnożą się mu jak pchły zdążymy spędzić razem sylwestra (już wiadomo, że nie z Aś).