Poranek rozwijany powolnie, a cały dzień raczej chaotycznie. Fred podwiózł mnie na uczelnię, żebym mogła oddać Rokeacha, zapłacić wysoką karę za przetrzymanie i podbić legitymację. Wyobrażałam sobie, że pogalopujemy gdzieś dalej, ale po dłuższych dywagacjach wróciliśmy do miasteczka. Najpierw zaciągnęłam Freda do pierwszej suszarni w Tcy (w ramach testu), gdzie nakarmiłam go wodorostami, bo sam nie umie w pałeczki (rolki dobre, miso takie sobie, poza tym na początku zupę podano nam za zimną). Była też kawa z aeropresu u Kota, potem obiad z rodzicami pod strzechą Zajazdu. Żeby dwa razy nie wskakiwać w ciepłe ubranie, po powrocie domu od razu wyszliśmy na spacer, przy okazji zapaliliśmy znicze na grobie dziadków i cioci Stachy. W ciągu dnia zrobiło się chłodno (jeszcze w Kocie widzieliśmy płatki śniegu tańczące za oknem, a pod koniec spaceru dziarsko przebieraliśmy nogami uciekając przed zimowym deszczem). Wśród kilku pozytywów: dostaliśmy zdjęcia od Rysiowej opiekunki, kot kombinuje jak może, żeby wymknąć się z domu, ale Sandra jest sprytną dziewczyną. Oczywiście jakieś ogony i nawisy spoza czasu wakacyjnego nas nagabują, ale dzielnie odpieramy ataki. Jutro znowu hyc.
Mnie nawet normalne śledzie nie bardzo już idą. Na sushi chyba bym się w ogóle nie zdecydował.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, rzadko teraz suszi jem, bo Irlandczycy nie złapali mody. Ale dobre to, Kochany też podłapał smaki, tylko pałeczki nie dla niego. Jedliśmy pieczonego łososia.
Usuń