1192. Zimne początki.

W Polsce było mi w nocy za gorąco, tutaj z kolei za zimno (podkręciłam termostat, ale to nie takie hop siup). Ryszard po pierwszym śniadaniu od razu wyfrunął na spacer. Gdy zobaczyłam jak ogarnia wzrokiem swoje włości siedząc na śmietniku za oknem, byłam pewna, że tak właśnie wygląda kocie szczęście. W pracy powolny początek, dzisiaj tylko biurokracja. Ze schodowych ploteczek wiem, że Luiza dopiero wróciła z chorobowego, jej niedyspozycja sprzed prawie dwóch tygodni okazała się covidem. Na obiedzie byłam w Cedar Gate. W ogrodzie rozkwitły mi Lucky Numbers, Ripy van Winkle, Jetfire, Bridal Crowns i, zaskakująco, Pipity. Zły wiatr je miażdży (przy okazji też zły wiatr wyłącza na wsi światło od czasu do czasu). W drodze z pracy zaczęłam czytać Bielmo Gutowskiego (Agora, 2022). Lektura będzie nie tak szybka jak ostatnio, ale już widzę, że i tu nie ma konieczności łamania sobie mózgu. Po południu staram się być produktywna, ale idzie różnie. Pierwsze zadanie z irlandzkiego wysłane i może zaraz wezmę się za mgr. Czaty z sąsiadkami były, przywitałam się z Anną, Katlin oddała mi klucz, którym posługiwała się Sandra, Anne właśnie odebrała swój prezent kupiony przez Freda w Czasie na herbatę (wpadła do nas w płaszczu dla morsów). Kochany nadal w Polsce (rano zawiózł mamę do pracy, potem pokazywał mi, jak w podróży mija Ostrzycę Proboszowicką), nie do końca zadowolony z nowej miejscówki, kupił dwie dodatkowe książki: Chamstwo Pobłockiego i książkę o rodzinie Ani. W najnowszych ploteczkach ze znanego nam świata różnorodność: jeden znalazł w końcu dobrą terapeutkę (i teraz to już podobno naprawdę jest lepiej), drugi umiera w hospicjum na raka (ale udaje, że nie), trzeci w więźniu (znowu). Ciekawych ludzi zna mój mąż, albo też ludzie w ogóle są interesujący, gdy się o nich nie kłamie. Wiosna astronomiczna przyszła w poniedziałek. Tutaj, gdzie jestem, nie widać.