1179. O wciórności.

Fred wrócił dopiero o piątej nad ranem. Deszcz, wiatr sztormowy, real feel -9℃, aż nie chce się wychodzić. Ale w końcu trzeba. Na kurtkę założyłam goretex i tak wytoczyłam się z domu. Za oknami autobusu białe grzywy fal na morzu.

W pracy Luiza źle się czuła i zostawiła mnie samą na gospodarce jeszcze przed południem. W kąciku ust wyszło mi zimno nie wiadomo skąd. Faktycznie, coś jestem ostatnio osłabiona, mam drobne krwotoki z nosa, iwogle. No cóż, Sandra dogadana w temacie opieki, ma już klucz, cena przyklepana. Ach, i miseczka się mi pojawiła w pracy, własna, moimi ręcami uczyniona i przywieziona do domu w opakowaniu ze starych gazet (glazura jest w trzech niepasujących do siebie kolorach):

Skończyłam wpół do czwartej i z Kochanym poszliśmy na obiad do Cedar Gate*, potem jeszcze walczyliśmy z pogodą zaglądając do pet shopu i spożywczaka. W domu kot nadąsany, bo spacery niemożliwe, a my oboje wypompowani z energii. Ledwo się dowlokłam pod prysznic, żeby przetestować nowy balsam do włosów. Dopiero potem herbata z cytryną i mozolne łączenie kropek sieci neuronalnej, żeby jeszcze coś intelektualnego z siebie wykrzesać na koniec dnia. Wielkich nadziei nie mam. 57 km/h, ale rano będzie po wszystkim.
___
edit 21:43 * i tam sobie przypomnieliśmy, że dzisiaj jest czwarta rocznica Fredowych oświadczyn. No, i to był bardzo dobry pomysł, właśnie dodał mąż.