Przyjemna pogoda, nadal szara, ale ptaki śpiewały na wiosnę. Obudziłam się wcześniej, żeby chociaż trochę przygotować się do zajęć z irlandzkiego, z których i tak wyszłam w połowie, bo był już czas zjeść obiad (zupa grzybowa i wątróbka) i upchnąć w podręcznej walizce kilka rzeczy. Zostawiłam w Polsce moje kraciaste Conversy, intencjonalnie, pora na inaugurację drugiej, identycznej pary (najpierw trzeba ją oczywiście odnaleźć, ufając, że mole nie zrobiły tego wcześniej). Z innych jeszcze polskich njusów, Babcia Mania dostała zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z województwa łódzkiego. Jakim cudem babcia miałaby mieć tam grunt? Na pierwszy rzut oka pomyłka, chociaż ...
Wczorajszy plan był taki, że zabiorą się z nami rodzice, ale mama zamartwiała się możliwymi spóźnieniami i innymi problemami tego świata, które prawie nigdy jej nie dotyczą, więc pojechaliśmy na lotnisko tylko z Fredem (wstąpiliśmy na chwilę do miasta, żebym mogła się z mamą pożegnać). Na miejscu czekała nas niemiła niespodzianka zamkniętej Costy (a już wizualizowałam sobie jedzenie rurki z kremem).
W samolocie zaczęłam czytać jedną z kilku antyklerykalnych książek spakowanych w bagażu, Sakrament obłudy Roberta Samborskiego (Krytyka Polityczna, 2021). Gdy podchodząc do lądowania minęliśmy Howth, kończyłam właśnie ostatnią stronę. Szybka lektura dla ciekawych życia wybrańców bogów. Mnie nie zaskoczyła.
Transportowo jak w zegarku, lot pierwszy raz od dawna nie był spóźniony (wręcz przeciwnie, widać było, że załodze zależy na szybkim przepchnięciu podróżnych we właściwym kierunku), na autobus 100x czekałam z 10 minut, na wehikuł do naszej wsi jeszcze krócej. Z tej okazji zrobiłam dobry uczynek i kupiłam bilet niejakiemu Markusowi, gdy się mu karta zapodziała, a zabrakło mu kilka centów do pełnej kwoty.
W domu byłam trochę przed dziewiątą. Wystarczyło zachrabęścić kluczem w zamku, a zaraz za drzwiami rozległo się żałosne miaukanie. Było ocieranie się o nogi, mruczenie, bieganie po domu przerywane jedzeniem. Na wybrzeżu pada i wieje, ale nie miałam serca przetrzymywać Ryszarda w areszcie, więc gdy się najadł od razu poleciał przewietrzyć futro na dzielnicę. Ogarnęłam trochę chatę z kociego żwirku walającego się gdzie bądź. Herbata jest, na kolację cienkie kabanosy przywiezione z Polski, w pralce ręczniki pracują nad czystością. Jestem w domu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.