1186. Wawa wita.

Obudziłam się wcześnie, za oknem było bardzo jasno, więc ubzdurałam sobie, że musi być po ósmej. W ten sposób zdążyłam jeszcze uściskać mamę przed jej wyjazdem do pracy. Fred też zaraz wstał i mogliśmy zacząć ceremoniał napojowo-śniadaniowo-pakowniczy. Szron, następnie piękny, jasny poranek. Przed dziesiątą wjechaliśmy na autostradę pod Oleśnicą, a w południe jedliśmy obiad w Stop Cafe na mopie w Wiśniowej Górze pod Łodzią. Równie szybko dotarliśmy do szwagrostwa. Usz była w pracy, przywitał nas Szwagrowski i dwa koty wielkości słusznej (znałam wcześniej tylko Białą Panterę; to był pamiętny styczeń 2019, gdy oboje z Fredem chorowaliśmy na wyjeździe, a i tak było cudnie). Szwagrowski zabawiał nas rozmową, poił melisą i podziwiał moje kraciaste Conversy (sam ma niebieskie i czerwone wełny, podobno już ich nie produkują), aż przyszedł czas kopsnąć się pieszo/metrem do Usz i miejsca na Bielańskiej o nazwie Resort, gdzie dostaliśmy bardzo dobrą kawę o orzechowym posmaku i poznaliśmy Józefa (chwilę wcześniej Owsiak opuścił lokal i minął nas rozprawiając o czymś bardzo zaangażowanie). Józef może wpadnie do nas w tym roku w charakterze cat sittera (bardzo chce i wygląda na porządnego człowieka). Pogadaliśmy w czwórkę aż do zmroku, pożegnaliśmy się z nowym kumplem i wyszliśmy rodzinnie na miasto. Dotarliśmy do pomnika Kaczyńskiego, pomnika schodów i odkopanych fundamentów pałacu saskiego (głównie po to, żeby się trochę pośmiać), po czem wyruszyliśmy w poszukiwaniu doznań kulinarnych. Karczma Balkany Od Kuchni nas gościła, ciepłe, smaczne miejsce. Na dobranoc spacer chłodnym Ursynowem do domu i czystek do picia (napój mnie przekonał, może kupię). Zmachana jestem zmachaniem bardzo dobrym, jutro wczesna pobudka i kolejna podróż, tym razem krótsza.