1329. Niedziela.

Spotkania statystycznego nie było (młody uprzedził mnie już wczoraj i umówiliśmy się na inny termin), wyjścia Freda w góry nie było (niestabilna pogoda i późny powrót po wczorajszym kinie domowym miały dużą siłę argumentu; są plany na jutro), było życie niedzielne zwykłe. 

Ja: pisanko. Kochany pojechał na zakupy spożywcze (np. truskawki dla żony), w drodze dogadując sprawy z potencjalnym i mocno już prawdopodobnym Rysiowym opiekunem. Wiemy, że Józek kupił bilety, czyli idzie ku lepszemu ... ale nie wszędzie: Kochany rozmawiał też telefonicznie ze świekrą — ze Stu jest podobno kiepsko. Może tak być. Co da się zrobić z tą wiedzą? Niewiele. I tylko my, dziecka z letka wyrodne, nie jesteśmy powodem do zmartwień, nawet komplementem się nam oberwało: Jedyne światełko na horyzoncie w mojej rodzinie, tako rzekła świekra o naszym stadle (od razu zdecydowałam, że to pójdzie na bloga, bo jakby się miało nie powtórzyć, ślad zostaje). Po obiedzie (powtórka menu z wczoraj) pogoda ustabilizowała się na tyle, że poszliśmy nad morze.

Noga za nogą, międląc tematy doszliśmy do falochronu. Spadło na nas kilka deszczowych kropek, ale chmury przesunęły się uprzejmie dalej i napadały do morza, przez większość spaceru towarzyszyło nam zachodzące słońce. Powrót był przez plażę i drogą pod górkę, w sam raz dobra trasa, żeby zauważyć, że jeżyny powoli dojrzewają.

Jesteśmy po kolacji (wcześniej była chwila rozmowy z tatą, który oddzwonił, gdy w domu zrobiło się ciszej). Wróciliśmy jeszcze do obgadania wczorajszego filmu oraz przetrawienia informacji, że Sinéad chowają we wtorek, nie tak znowu daleko od nas.