Wczoraj tak utknęliśmy na szukaniu świeżych poszewek na poduszki, że Kochany postanowił użyć jeszcze jednej poszwy na kołdrę, tej, którą dostaliśmy od Krakusów z okazji ślubu (ze sprośnymi rysunkami Mleczki). A że jedna (za mała) poszwa była już zainstalowana na swoim miejscu (i nie chciało się nam jej ściągać, bo byliśmy pokonani przez środę), każde z nas ma swoją kołdrę. Pełen luksus.
W pracy start powolny, nowa grupa zacznie od poniedziałku, więc mam czas się pognieździć. Waży się los mojej pracy dodatkowej, a konkretnie płacy za nią. Tak czy śmak, niedługo na pół gwizdka wracam do uczenia.
Po powrocie do domu poszliśmy z Kochanym na spacer dookoła komina w poszukiwaniu kota. Z sukcesem. Ryszard dołączył do nas na sąsiedniej ulicy, razem zrobiliśmy kółeczko.
Na obiad pieczony łosoś, marchewka ze słonecznikiem, różowa lemoniada. Ciekawie te nasze dwa życia się przeplatają; nie przestanę się dziwić, że jednego wieczora jesteśmy tam, a kolejnego tu.
Na ósmą umówiona na konsultacje statystyczne. Nie chce się mi.
Ciekawe obiadowe menu. Dania dobrane pod kolor?
OdpowiedzUsuńCiekawe rzeczy wyławiasz z tekstu. Nigdy nie nabrałem nawyku zastanawiania się, jak na talerzu wygląda jedzenie i chyba trochę zazdroszczę tej umiejętności ludziom, którzy to potrafią.
UsuńMarchewkę do ryby po grecku przeważnie doprawiałem koncentratem pod kolor :D (i zawsze wychodziła mi lepsza, niż u mamy).
UsuńWczoraj faktycznie odcięło mi zasilanie, jeszcze dziś nie doszedłem w pełni do siebie. Za to bardzo się cieszę, że jesteśmy w domu, spacer z Ryszardem mnie uśmiechnął szeroko, podobnie jak zachwyt sąsiadek nad Józefem, który rozkochał w sobie połowę kobiet z naszej ulicy i odleciał w kierunku przeciwnym do zachodzącego Słońca.
OdpowiedzUsuń