1361. Do Rzeszowa!

Pobudka wczesna (happy anniversary, my Love), wyjście do Sarzyńskiego dopiero ok. ósmej (młodzież licznie zbierała się na przystanku). Fred zauważył był, że lubię tak chodzić z fioletową torbą świekry na zakupy do piekarni. Fakticznie: miejskie życie ze sklepem osiedlowym oddalonym o kilka kroków chwilowo bardzo mnie konweniowało. (Widziałam ciekawie ubraną seniorkę, perły miała na szyi, a drugi sznur fantazyjnie upięty we włosach. I git) Lista zakupów: 6 puławianek, 1 cebularz, 2 drożdżówki z serem i rodzynkami. Fred dorobił wczoraj klucze do bloku i mieszkania, więc z zamykaniem po raz ostatni przybytku nie było dodatkowych mecyi i zawracania głowy sąsiadom. Jeszcze chwila suspensu, gdy klucz do samochodu po locie z balkonu trzeciego piętra rozpadł się na pół; wyrzucanie śmieci (z dokarmieniem dwóch osiedlowych kawek); w ostatniej chwili wrzucenie do kieszeni skarpetek suszących się w łazience; no i oczywiście szukanie na mieście taśmy dwustronnej do zabezpieczenia w połowie rozgrzebanej tablicy rejestracyjnej.

Gdy w czasie podróży poślubnej późnym latem zmierzaliśmy na Wschód, nie pamiętam nawet, czy widzieliśmy cień tego miasta na horyzoncie. Tym razem pojechaliśmy do Rzeszowa mając na myśli konkretny plan spreparowany z fantazją wczoraj: kobieta w błękitnej sukience z rybą u szyi weszła do restauracji Chilita po drugiej po południu. Zjedliśmy razem obiad i wymieniliśmy się kilkoma faktami (dobrze jest zobaczyć żywego człowieka za blogowym pisaniem; oczywiście Frau Be już wcześniej znała nas z fejsbunia, więc od razu wiedziała, że jestem siwa, bez żartów). Wszystko to za krótko; zanim zdążyliśmy się rozgadać, trzeba nam było jechać. Droga wiodła pod słońce; był przystanek gdzieś przy A4, bo Kochany musiał się wesprzeć jeszcze jedną kawą. Po dziewiątej wieczorem rodzice przywitali nas po staropolsku: pierogami i pychotkami z bitą śmietaną. Zmęczona jestem bardzo. Ale też szczęściara ze mnie jest :)