1419. Sssobota.

Do nocnego repertuaru doszedł krwotok z nosa. Kaszlę jednak mniej, w nocy z dwie godziny spędziłam przy komputerze, bo zupełnie nie chciało mi się spać; mruczane halucynacje przychodzą dopiero nad ranem. Bardzo mnie to ostatnie uśmiechnęło, pomogło wstać o wczesnej porze, żebym mogła wziąć drugą dawkę antybiotyku. Za oknem fale sztormowego deszczu. Wróciłam do łóżka, przespałam kolejne trzy godziny w objęciach Kochanego i w końcu po dziesiątej, gdy Fred był już na nogach, wyturlałam się spod kordły. Nie jest tak najgorzej, powiedziałam do siebie.

Kochany zadzwonił do swojej mamy, żeby się upewnić, że sprawy z ubezpieczeniem zostaną wyprostowane. Dostaję życzenia zdrowia, ale temat naszej straty nie został przez świekrę poruszony. Nie byłam zaskoczona, nie sądzę, żeby mama Freda uważała to za wystarczająco ważne. W związku z tym jednak rozmowa była konkretna i krótka. 

W poszukiwaniu czegoś do obejrzenia wynalazłam dvd z Birdmanem (2014), jeszcze w oryginalnym opakowaniu. Oglądaliśmy film kilka lat temu u Ka&Jot, wtedy po angielsku. Po seansie Kochany stwierdził, że to był dobry dystraktor smutnych myśli.

Fred robi obiad i myje łazienkę; jem (wszedł cały normalnej wielkości posiłek, pierwszy raz od trzech dni) i wyleguję się w kokonie z koca przydrzemując jak kot, płytko i czujnie. Słuchamy Beatlesów i Perfectu. Z Kuchniosalonu znikają kolejne Rysiowe akcesoria: Kochany myje i wynosi do szeda kocią kuwetę oraz transporterek.

Późnym wieczorem dzwoni tatko, zapytać jak się czujemy.